Home page
Γίνετε Συνδρομητής - Subscribe
Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019
Κατηγορία: Έρευνα
Η Φρίκη του προτεσταντικού Άγους
(10/12/2003 14:38)
Ο Προτεσταντισμός, αυτό το μιασματικό εξωμήτριο-εξάμβλωμα των χιλίων και μία αιρέσεων, γέννημα και θρέμμα των αυθαιρεσιών, της φιλαυτίας και του εωσφορικού μοναρχισμού, της συγκεντρωτικής μονοπροσωπικής αρχολατρείας του φραγκολατινικού-παπικού αλαθήτου, συνήγαγε τις έσχατες συνέπειές του, ως κύων λείχων το ξέρασμα του αφέντη του.
Μετέφερε τον θυρεό του «αλαθήτου» σε κάθε μέλος του και ιδιαιτέρως σε κάθε-θεολογίσκο-αιρεσιάρχη, ανακαλύπτοντας έναν απόκρυφο μηχανισμό «επιφοιτήσεως» θείας προελεύσεως, για να μεταβάλη την Βίβλο σε αηδή σκουπιδοτενεκέ αποβλήτων-ανθραπαρέσκων επινοήσεων, ψευδο-ερμηνειών, φαντασιώσεων και τερατωδών διαστροφών μέχρι και αυτού του αθεϊσμού!!
Ο ιλιγγιώδης κατακερματισμός του με τις κάθε λογής παραφυάδες των παραφυάδων των καθέκαστα αιρέσεων, τον κατ’ ακολουθίαν καρκινογόνο πολλαπλασιασμό του δίκην θανατηφόρων ιών με την ασφυκτική εξωτερική πολυμορφία μεταλλάξεων, υπό την προσωπίδα τετριμμένων-νέων αμφιέσεων, καθιστά την επί μέρους εποπτεία και απαρίθμησί των έργον άλογον και κατά ταύτα ουσιαστικώς άνευ τινός νοήματος.
Λουθηρανισμός, Καλβινισμός, ο κάθε -ισμός είναι μικροκαρκινικά κύτταρα του αυτού καρκινώματος με απλές σχηματικές μικροδιαφορές που εξαφανίζονται αδιαφοροποίητα στον αυτό πυρήνα.
Βασικά, απορρίπτοντας τα μυστήρια, τον θεανθρώπινο-μυστικό χαρακτήρα της εκκλησίας όπως μας διέσωσε η αιωνόβιος Ορθοδοξία, έθεσε τις αρχές του θεολογικού ορθολογισμού, ενός κολοβωμένου-υδροκεφαλικού μονομερούς φιλοσοφικού συστήματος που είναι ανίσχυρο να διανοίξη και διαπεράση τις ενσωματωμένες, αναποσπάστως-οργανικώς υπερβασικές στοιβάδες του εν ταυτώ φυσικού και υπερφυούς χαρακτήρος της Βίβλου.
Ο βαθύς-ευτελής εκπεσμός του, πέραν κάποιων αναιμικών-ισχνών κυμάνσεων λαϊκών λειψάνων κοπιωδώς συρομένου-νόθου ευσεβητισμού προβληματικής αποχρώσεως, σηματοδοτείται από την επώδυνο απώλεια των γνησίων ευαγγελικών αξιολογικών κριτηρίων αρρήκτως συνδεδεμένων με το θεανθρώπινο Χριστοενεργούμενο-υπερφυές «είναι» του Χριστιανισμού.
Η ανιστόρητος-φρενοπαθής αποσυσχέτησι των αδιασπάστων δεσμών εξωτερικής και εσωτερικής ενότητος των γεγονότων της βιβλικής ιστορίας, υπεκαταστάθη με την χάλκευσι της αηδούς κωμωδίας ψευδομεταρρυθμιστικών μύθων, χαμαιλεοντικής υφής, μέχρι των ημερών μας, που δεν ικανοποιεί με τις αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις μήτε τους τελικώς αποσκιρτούντας οπαδούς των. Τα συμπτώματα της βαρείας ασθενείας του είναι για κάθε υγιές βλέμμα καταφανή.
Η εξοστράκκισι του συγκεκριμένου-μυστηριακού, εκκλησιο-υπερβατικού στοιχείου, μετέτρεψε τους ιερούς ναούς σε απλούς τόπους «θρησκευτικών» συναθροίσεων, που στη καλλιτέρα δυνατή έκφρασι παλαιοτέρων χρόνων ελάμβανε αποκλειστικώς το τύπο κατηχητικής συγκεντρώσεως κυριακού σχολείου, υπό την υποτιθέμενην αιγίδα δεδοκιμασμένου λαϊκού κατηχητού, του λεγομένου κήρυκος. Το γεγονός αυτό της βιαίας απογυμνώσεως της «θείας λατρείας» από το πρωτοχριστιανικό-αναπόσπαστο μυστηριακό στοιχείο, συνιστά το θανατηφόρο πρώτο σύμπτωμα του χρονίου λοιμώδους νοσήματος του εθελοτυφλούντος-χωλαίνοντος Προτεσταντισμού. Και η κατάληξι αυτή υπήρξε αναπόφευκτη. Η ωμή-ειδωλολατρική, αντιχριστιανική, αντιευαγγελική παρανόησι και παρερμηνεία του απροσίτου-υπάτου μυστηρίου της Χριστιανωσύνης γενικώς, δηλ. του μυστηριακού δείπνου ή μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Του μυστηριακώς «καθαυτό» αυτού τούτου του σώματος και αίματος του Κυρίου. Η οποιαδήποτε υπό οιονδήποτε πρόσχημα παραμικροτέρα αλλοίωσι ή άρνησι του μυστηρίου αυτού συνεπάγεται την άρσι αυτοκατάλυσι και διάψευσι της εκκλησίας ως μυστικού σώματος του Χριστού. Συνεπώς όλο το ακατανόμαστο συνονθύλευμα του Προτεσταντικού αποτελεί μωσαϊκό ψευδοεκκλησιών.
Είναι ύβρις κατά του Κυρίου ότι μετά πάροδο δεκαετιών και αλλεπάλληλων διαλογικών συναντήσεων, όπου επαρκώς και υπερβαλλόντως εγνωρισάσθησαν τα υπό ελληνο-ορθοδόξου καθολικισμού εσαεί διδάγματα της μιας αποστολικής και καθολικής εκκλησίας, δεν διεκόπη οιαδήποτε μετ’ αυτών σχέσι. Κατά το ευαγγελικόν Ματθ. 18, 15-18: «Επαχύνθη γαρ αυτών η καρδία».
Είναι ύβρις όταν σε ιερές-λειτουργικές συναθροίσεις παραπλεύρως του κεχειροτονημένου ιερατείου παρίστανται και συμμετέχουν σαν ισόκυροι τελετουργοί (ως εκ της συμμετοχής τως αυτοδήλως εξυπακούεται) οι παντός ψευδοβαθμού λαϊκοί εκπρόσωποι από τις αναρίθμητες αιρετικές παραφυάδες του προτεσταντικού καλειδοσκοπίου. Είναι ύβρις παντός οσίου και ιερού όταν σε ναούς δηλ. καθαγιασμένους λειτουργικούς χώρους παρίστανται σαν ισόκυροι αντιπρόσωποι ενός αχειροτονήτου λαϊκιστικού οργανισμού για να μεταδώσουν την άνωθεν χάριν ευχών, που οι ίδιοι έχουν αποσκορακίσει και στερηθή με την απόρριψι του ειδικού ιερατικού αξιώματος.
Είναι ύβρις να αποσιωπάται ή να αγνοήται από όλους τους εταίρους του ψευδο-διαλόγου, αυτής της νόθου προβολής των συγκεκαλυμμένων προθέσεων της μιασματικής φατρίας ενός μισαλλοδόξου προτεσταντικού κράματος, η αθλία και βαθέως βέβηλη πραγματικότης της μεταβολής των χώρων, έστω μη καθαγιασμένων, αλλά οπωσδήποτε για θρησκευτικούς λόγους αφιερωθέντων, σε πεδία χοροεσπερίδων, οργιαστικών Ροκ μουσικοσατανιστικών εκδηλώσεων και άλλων για το θρησκευτικό και ηθικό χριστιανικό συναίσθημα βαρέων-εγκληματικών παραπτωμάτων.
Είναι ύβρις όταν οι υποτιθέμενοι «ναοί» υπό των αιρεσιαρχών πάσης αποχρώσεως της προτεσταντικής ηγεσίας με πλήρη συγκατάθεσι, αφιερώνονται κατά επονείδιστο παγανιστικό τρόπο σε κοσμικά πρόσωπα, ξένα πολλές φορές προς την πίστι του θεανθρώπου, ος τέτοιου. Όσαν μάλιστα αμέσως ή εμμέσως εμπαίζεται το πανάγιο όνομά του από τους σκυλοφωνούντες οργανοπαίκτες πάσης συνομοταξίας και ιδιαιτέρως υπό μουσουλμάνων, οι οποίοι θα εξετελούντο παρευθύς εάν καν και διενοούντο σε θρησκευτικούς των χώρους κάτι παραπλήσιο. Ουαί τοις τυφλοίς και βεβήλοις.
Αλλά ο αηδής εκχυδαϊσμός και κατάπτωσι εξετράπη ως ήτο αναπότρεπτο εφόσον στερούνται του ταπεινόφρονος πνεύματος της διακρίσεως εμφορούμενου υπό ακράτου αγνωσίας και εγωϊσμού εωσφορικού, μέχρι αυτού τούτου του κτηνώδους σοδομισμού, με καταφανή υποτίμησι των ζώων, των οποίων τυγχάνουν σε αστρικές αποστάσεις, κατώτεροι. Οι τωρινοί τουλάχιστον άνθρωποι που εκπροσωπούν τη αρλεκίνεια αμφίεσι του προτεσταντισμού ανήκουν κατά κανόνα στους αμεταστρόφους ψευδοδιανοουμένους μιας εν ηθική αποσυνθέσει απίστου ολιγαρχίας. Αυτό ας έχουν οι ιθύνουσες κεφαλές του Λατινισμού και του Ελληνο-ορθοδόξου καθολικισμού, αν δεν θέλουν να αποδειχθούν παντελώς ανεγκέφαλες.
Χάριν και μόνον μιας στοιχειώδους και επί τροχάδην κατατοπίσεως του αναγνώστου θα φέρωμε εκτός από τα ήδη γνωστά από τα μέσα ενημερώσεως πρόσφατα παραδείγματα, όπως και αυτό του Αγγλικανού ψευδεπισκόπου Κάνον Τζον Ρόμπινσον, την ίδρυσι και αναγνώρησι ολοκλήρων «θρησκευτικών προτεσταντικών» κοινοτήτων, αλλά και άλλων παλαιοτέρων, που απεδέχθησαν επισήμως το σοδομιστικό έγκλημα και όπου ανενόχλητοι στο κατάπτυστο περιβάλλον των, τελούν τις σατανικές-ψευδοθρησκευτικές τελετές «γάμων» και άλλων συναφών τελετών υπό το έμβλημα του Σταυρού και της Βίβλου!!
Η καθύβρυσι και ο εξευτελισμός του Χριστιανισμού είναι αβυσσαλέα και η αναληφθείσα προσπάθεια εξασθενήσεως των εντυπώσεων ως προς την βαρυτάτη βιολογικο-ψυχολογική διαστροφή, αποτελεί νέο παραδειγματικό φαινόμενο υπάτου εκφυλισμού.
Από τις πλέον και παλαιότερα επώνυμες σατανικές-προτεσταντικές ψευδοεκκλησιαστικές κοινότητες είναι η Metropolitan community Church του σοδομιστή Troy Perry του πρωτοϊδρυτού πάστορος.
Η Glide Memorial Methodist Church, η United Church of Christ επίσης σοδομιστού πάστορος Tom Mauer. Ο ανεξάρτητος τύπος Union theological Seminary, και United Presbyterian συνηγορούν για την εισδοχή και αναγνώρησι σοδομιστών παστόρων και δη θεωρούν όπως ο πρώτος απ’ αυτούς ότι είναι αμφίβολο (!!) αν η Γραφή καταδικάζει τους «ομοφυλόφυλους». Είναι ανεκδιήγητα όσα συμβαίνουν στην εκβαρβαρισμένη «Ευρώπη», εκκινώντας από τις βόρειες χώρες Σουηδία, Δανία, Ολλανδία, Γερμανία, Αγγλία και προχωρώντας προς τον Νότο.
Και δια το αηδές της περιγραφής θεωρούμε ότι είναι ήδη υπεραρκετά τα αναγραφέντα. Τουλάχιστον ο γράφων διακατέχεται από εμετικούς σπασμούς και είναι αδύνατον να συνεχίση επ’ αυτού του θέματος.
Ιδού πως ο ψευδο-μεταρρυθμιστικός βάκιλλος ενός σαρκοφίλου-παθιασμένου άφρονος καλογήρου και των απ’ ευθείας λοιπών αρρωστημένων μιμητών του κατόπιν των δηλητηριωδών ζυμώσεων που επέφερε, όχι μόνον δεν μετέστρεφε ή ανέστρεφε το ρεύμα του ολοκληρωτικού παποκαισαρικού ρωμαιολατισνιμσού, αλλά τον κατέστησε απαιτητικώτερο, καίτοι σήμερα πλέον υφίσταται μαζί με αυτόν την άνευ προηγουμένου στην ιστορία φθοροποιό κλονισμό και κατάπτωσι. Με τις κατά εκατοντάδες χιλιάδες αηδιασμένων προσώπων αμφοτέρων των ομολογιών, που αποσκιρτούν από τις τάξεις των πιστών. Ετησίως και άνευ ανακοπής. Είπαμε στη αρχή του παρόντος μελετήματος και τον ξανατονίζομε πάλι και πάλι καθ’ υπερβολήν, για να γίνη ανεξίτηλη συνείδησι ότι η ολοσχερής απάλειψι και απόσβεσι του πραγματικώς-γνησίου μυστηριακού, υπερβατικού στοιχείου στη θεία λατρεία, της οποίας υπερουράνιο-αιώνιο κέντρο αποτελεί το υπερφυσικό-θυσιαστικό ευχαριστιακό δείπνο, έτσι όπως πράγματι παρέδωσε ο ίδιος ο Κύριος, αυτή η καθυβριστική αρνητική στάσι, καταπολέμησι και απάλειψι από την προδοτική κίνησι του προτεσταντισμού είχε όλες αναμενόμενες συνέπειες. Γι’ αυτούς επανελήφθη το επεισόδιο με τους επαμφοτερίζοντες μαθητές του Κυρίου, που αφού εθεώρησαν τους λόγους του περί του νέου άρτου δηλονότι της σαρκός και αίματός του ως σκληρούς, λόγω της απιστίας των, απήλθον. Όπως έπραξαν και θα πράττουν οι ομόγνωμοί των ανά τους αιώνες Καλβίνοι, Σβίγγλιοι, Λούθηροι, Μελάγχθονες και σία, για να εισπράττουν αυτοί και οι αναίτιοι αδιαφώτιστοι επιγονοί των, τα οψώνια της αμαρτίας (Ιωάννου 6, 66-67).
Το ευχαριστηριακό δείπνο, ως μυστηριακό δείπνο θυσίας με τα ανεξίτηλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός αβυσσαλέου κεντροπυρηνικού-Χριστολογικού πεδίου κεντρομόλων δυνάμεων ακαταμέτρητου υπερφυσικής αγωγιμότητος πνευματικών διαστάσεων, εμβελείας και ανακαινιστικής διαπερατότητος, συνιστά ομού με την μοναδικότητα της εξ’ αποκαλύψεως αληθείας περί της τριαδικότητος του Θεού τα δύο αμετακίνητα-γρανιτώδη θεμελιώδη προσπήγματα επί των εδράζεται η κατ’ εξοχήν αποκλειστική υπεροχή του Χριστιανισμού. Μαζί τους στέκει ή πέφτει.
Το μυστήριο της μετουσιώσεως σ’ αυτό τούτο το σώμα και σ’ αυτό τούτο το αίμα του Κυρίου, όπου η πραγματική παρουσία του στο όλον και το καθέκαστον μέρος εξυπακούεται από αυτή ταύτη την μετουσίωσι, θέτει οριακά φράγματα ανυπερθέτως και εσαεί αδιαπέραστα σε κάθε ύποπτη κίνησι προσπελάσεως, συγχύσεως και νοθεύσεως της ορθοδοξίας, υπό την έννοια του αναντιλέκτου και άνευ παραποιήσεως, δια παντός ισχύοντος ορθού.
Κατά ταύτα μεταξύ ορθολογιστικής-αντιπνευματικής παρερμηνείας και μετα-, υπέρ- λογικής αποδοχής του μυστηρίου καθαυτό. Μεταξύ εκκοσμικευμένης-κενής-λαϊκής ανουσίας ψευδοσυμβολικής τελετής εστερημένης, στην κατ’ ανάγκην νοησιαρχική προβολή και κατανόησι, πάσης γνησίας πνευματικής-ανακαινιστικής δυνάμεως, και της εξ αντικειμένου μυστικής-καθαγιαστικής, ουσιαστικής τελετουργικής-μυσταγωγικής πράξεως, απροσμετρήτων αιωνίων διαστάσεων.
Κοντολογής μεταξύ Εκκλησίας και Ψευδοεκκλησίας. Στα δύο αυτά κέντρα πάνω στα οποία εστιάζεται η μεγαλειώδις κίνησι του Χριστιανισμού ναυαγούν όλες οι συγκαιρινές αιρετικές ανακινήσεις παλαιών πλανών υπό την αδεξίως υποκρυπτομένην μορφήν του Αρειανισμού, Σαβελλιανισμού και όλων των παλαιοτάτων -ισμών και αυτού του Προτεσταντικού-μωσαϊκού εξαμβλώματος.
Ο επιχειρούμενος διάλογος κάτω από την Πρωτο-αιρετική στέγη του λεγομένου (κατ’ ευφημισμόν) «Συμβουλίου των εκκλησιών» αποτελεί φενάκη της παναιρετικής σπερμογονικής αυθαιρεσίας του Προτεσταντισμού, αλληλο-υποβλεπομένου και αλληλο-αποκλειομένου με όλον τον απεχθή φανατισμό των νεοφωτίστων αιρεσιάρχων. Αυτό ας έχη υπ’ όψιν της όλη η μωρά κίνησις ψευδοδιαλόγου εκ μέρους της ορθοδόξου-καθολικής εκκλησίας, αν δεν επιθυμεί τον γελοιογραφικό και συνάμα θλιβερό εκπεσμό στα πολυαγκιστρωμένα δίχτυα του πολλαχώς και πολυτρόπως ανεπιδέκτου πάσης μαθήσεως και αυτοκριτικής αδιαλλάκτου Προτεσταντισμού. Της αντιπνευματικότητος του και της πάσης μορφής διαστροφής του.
Ο τονισμός ιδιαιτέρως των δύο αυτών αληθειών χωρίς το παράπαν να αγνοήται ή να μειώνεται η σημασία των υπολοίπων, οφείλεται στο γεγονός ότι απ’ αυτά κυρίως και σε οργανική-αναπόσπαστη αλληλεξάρτησι μαζί τους συνυπάρχουν και όλα τα υπόλοιπα σαν φυσική τους προέκτασι, π.χ. το μυστηριακό δείπνο της Θείας Ευχαριστίας ως Θυσίας προϋποθέτει τον θύτη-ιερέα. Συνεπώς την Ιερωσύνη. Κάτι δηλ. αντι-προτεσταντικό. Ακόμη περισσότερο προϋποθέτει την Θεανθρώπινη παρουσία του Κυρίου με την εξυπακουόμενη αντίδοσι των ιδιωμάτων. Ως τελείου ανθρώπου και τελείου Θεού κ.ο.κ.


ΜΕΡΟΣ Β’
Η στρατηγική του ποικιλομόρφου προτεσταντισμού που εξικνείται μέχρι των εξάλλων αποχρώσεων του συγκρητισμού, του νεοαριανισμού, του νεοσαβελλιανισμού, του παγανισμού και αυτού του αθεϊσμού, είναι να διαβρώση τον ρωμαιολατινισμό και την καθολική-αποστολική ορθοδοξία εισαγάγοντας τα δαιμόνια λεγεώνος ολοκλήρου, που τον κατατρύχουν, και να τις ισοπεδώσουν, σύμφωνα με τα σχέδια της διεθνούς Μασωνίας και του Σιωνισμού για την μελλοντική ανάδειξι μιας Ψευδο-πανθρησκείας, που θα φέρη για κάθε μια απ’ αυτές τις οργανώσεις την σφραγίδα και τον χαρακτήρα της προτιμήσεως των. Ο προτεσταντισμός αγωγός που εύκολα τους διατίθεται σαν πρόσφορος φορέας της καλώς και με όλα τα σύγχρονα μέσα οργανωμένης προπαγανδιστικής διεισδύσεως, δίκην Δουρείου Ίππου, εξυπηρετεί απολύτους μακροπροθέσμους σκοπούς των, έναντι των παρακοιμωμένων «ηγετών» αμφοτέρων των ομολογιών. Κάθε άποψι, κάθε σύγγραμμα, κάθε πρόσωπο που ενδείκνυται ως αποτελεσματική βοήθεια στον πανούργως επεξεργαζόμενον κατευθυντήριο σκοπό προωθείται εντέχνως, επιδοκιμάζεται, υποστηρίζεται και αναδεικνύεται με την περαιτέρω διάδοσι των ιδεών του που αποτελεί ένα από τα πολλά προγεφυρώματα για την κατάλυψι του οχυρού.
Στον ρωμαιολατινισμό ήδη ο εκπροσταντισμός έχει καταλάβει και πολιορκεί αόκνως πολλά από τα πάλαι ισχυρά φρούριά του. Οι αφύλακτες κερκοθυρίδες των έδωσαν την δυνατότητα βαθείας διεισδύσεως ακόμη και στα άγια των αγίων. Κληρικοί όλων των βαθμών μέχρι και ανωτάτων εκπροσώπων του Βατικανού αποτελούν μέλη διαφόρων στοών. Ο αποθανών καρδινάλιος Dopfner π.χ. όπως και άλλοι «πρωτοποριακοί» καρδινάλιοι, δηλ. αδίστακτοι απαρνητές πολλών εκ των θεμελιωδών δογματικών αρχών - αληθειών, της πίστεως και ηθικής που στην πράξι ουσιαστικά ευρίσκοντο εκτός της εκκλησίας των, κατόπιν αμοιβαίας συνεννοήσεως μετά του «Μεγάλου Διδασκάλου» της Στοάς και των ιδίων παρέμειναν στο χώρο της εκκλησίας (ρωμαϊκής) ενώ συγχρόνως θα μπορούσαν να παραμένουν υψηλά μέλη της στοάς. Κατόπιν τούτου θα εδίδετο στο σατανοφόρο μασωνισμό η δυνατότης περαιτέρω διεισδύσεως και διαβρωτικής ανατροπής του οσημέραι εξασθενούντος ρωμαιολατινισμού. Οι εκατοντάδες χιλιάδες ετησίως των αποσκιρτήσεων λαϊκών, επιθυμούντων ούτως ή άλλως να απελευθερωθούν από το ζυγό επαμφοτερίζοντος και κατ’ όψιν μόνον σπεύδοντος να διατηρήση την επίπλαστη εικόνα αυθεντικής εκπροσωπήσεως, ρωμαιολατινισμού, οι χιλιάδες ιερέων παραιτουμένων της ιερατικής των ιδιότητος ομού με την φοβεράν εξασθένησιν μέχρις τελείας αρνήσεως σιωπηλώς ή όχι, της πίστεως στο ανεικάστου και απροσίτου ιερότητος μυστήριον των μυστηρίων, της Θ. Ευχαριστίας ως πραγματικής, ως αληθούς παροντοποιήσεως της σταυρικής θυσίας και της δια υπερφυσικής, υπερνούν μετουσιώσεως του άρτου και του οίνου σ’ αυτό όντως το σώμα και το αίμα του πράγματι κατ’ ουσίαν παρόντος σ’ αυτά Κυρίου.
Οι χιλιάδες των μοναχών αμφοτέρων των φύλων που εγκατέλειψαν και εγκαταλείπουν τις επαπειλούμενες με ερμητικό κλείσιμο μονές.
Ο βαρύς εκπεσμός ενός εν πολλοίς καταπιεζομένου και προς την ανομία, διαφθορά κλίνοντος ψευδοαγάμου τα μέγιστα ιερατείου, του οποίου ένα όχι ευκαταφρόνητον ποσοστόν (γνωστόν ήδη τοις πάσιν) εξετράπη σε θανάσιμες διαστροφές, γι’ αυτές όλες και άλλες μη σημειούμενες παρεκτροπές, με την συνυφασμένη κατά το πλείστον απομάκρυνσι από την καθηγιασμένη-αποστολική ανόθευτη εκκλησιαστική διδασκαλία, ευθύνεται κατά πολύ η εν νάρκη τελούσα «ηγεσία», ιδιαίτερα τα εν κρυπτώ ή φανερώ πολυάριθμα στελέχη της συνοδοιπορούντα με το εκκοσμικευμένο-αρνητικό και ορθολογίζον αντιπνευματικό-προτεσταντικό ρεύμα! Αυτό το ίδιο το ρεύμα που ως αποκαλυπτικός δράκων κατέφαγε τις σάρκες και τα οστά του θνήσκοντος προτεσταντικού πολυκεφάλου εκτρώματος. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός της συνταρακτικής διαπιστώσεως του ρωμαιποντίφηκος Παύλου VΙ όταν εν βαθεία απογνώσει εξεφώνει άνευ τινός ενδοιασμού το ότι ο καπνός του Σατανά έχει εισχωρήσει μέχρι των πυλών του Βατικανού. Χωρίς βεβαίως να παύση ο ίδιος να συμμετέχη της ιστορικής βαρυτάτης ευθύνης.
Ως δείγμα της τακτικής του διεθνούς Μασωνισμού, ομού μετά του εκμασονιζόμενου προτεσταντισμού αρκεί η παρουσίασι του ιησουϊτου-ιερέως και παλαιοντολόγου Teilhard de Chardins. Ως επίσημο μέλος της Μασωνικής Στοάς και σκαιός-προσωπιδοφόρος αποστάτης (που του εφείσθησαν μέχρι τούδε, καταπροδίδοντας με μύριες σοφιστείες τις θεμελιακές βάσεις της υπάρξεως της ρωμαιολατινικής εκκλησίας σας τέτοιας, σαν πολύτιμος συνεργάτης στην εκ των έσω ανατροπή αυτής ταύτης της εκκλησίας του μεθ’ όλου του δογματικού της και ηθικού της οικοδομήματος, επέδρασε καταλυτικώς στην διαβρωτική ρύπανσι, αποδυνάμωσι και αλλοτρίωσι του ρωμαιολατινισμού.
Ότι υπήρξε Μασώνος μαρτυρείται από επισήμους συνομοϊδεάτες και συνοδοιπόρους της στοάς. Yves Marsaudon, Charles Riandey, Alexandre Chevalier και Marius Lepage! Όλοι από τα ανώτατα μέλη των ανά τους τόπους διαφόρου ονομασίας, στοών.
Επίσης από τον κατάλογο των ονομάτων που παρετίθεντο στο βιβλίο του υπουργού της δικαιοσύνης επί υπουργείας Marshal Petain και κυβερνήσεως Vichy «Το χρυσό βιβλίο της Συναρχίας» (Livre d’ Or de la Synarchie). Τα μέλη της «Συναρχίας» μεταξύ των οποίων συγκατελέγετο ως εκλεκτόν μέλος ο ανωτέρω ιησουϊτης ιερεύς, είχε ως σκοπό με την συνένωσι της Μασωνίας και όλων των συγγενών μυστικών εταιρειών, την δημιουργία ενός ενιαίου-αυτονόμου κράτους υπό μια ενιαία, μοναδική κυβέρνησι και με την τροποποίησι, ανατροπή, ή εξόντωσι του Χριστιανισμού (κυρίου εμποδίου έναντι των υπολοίπων θρησκειών) την δημιουργία μιας ενιαίας Πανθρησκείας.
Η οδηγητική γραμμή για την επικράτησι μιας συγκριτιστικής Ψευδοπανθρησκείας, εξυπηρετείτο στον υπερθετικό βαθμό με τα αντιβιβλικά πλάσματα της εξημμένης φαντασίας ενός εντός των κόλπων της λατινικής εκκλησίας φιλοσοφούντος μετρίου παλαιοντολόγου και αθεολογήτου-θεολόγου.
Η ορολογία και οι πρωτοϊδέες κατάγονται από τον αρχιμασώνο Louis Claude Martin, Marquis de Saint, όπως απέδειξε ο προτεστάντης E. Benz. Η όλη «θεολογία» του Teilhards de Chardins χαρακτηρίζεται από το επίσης γνωστό Ιησουΐτη συγγραφέα E. Gilson από τους δοκιμώτερους γνώστες της φιλοσοφίας του μεσαίωνος, «σαν ένα είδος χριστιανικής Γνώσεως, και η οποία όπως όλες οι μορφές της από τον Μαρκίωνα έως τις ημέρες μας αποτελεί θεολογικό-φάσμα ή πλάσμα». Είναι ενδιαφέρον, αλλά εκτός του θέματός μας να εκθέσωμε, έστω και συνοπτικώς τις βασικές ιδέες του παραπάνω δαρβινιστού-μασώνου ιερέως. Ότι μας προέτρεψε στην μνεία του ονόματός του, υπήρξε η πιστοποίησι του γεγονότος ως προς την δραστηριότητα της Μασωνίας να εκμεταλλευτή για την επιτυχία των σκοπών της, κάθε δυνατή πνευματική πολιτισμική εκδήλωσι και τους αντιστοίχους φορείς της, σαν κατάλληλα προπαγανδιστικά της φερέφωνα.
Αυτός υπήρξε και ο λόγος ότι όλες ανεξαιρέτως οι στοές χωρίς καμμιά διαφορά, εξαπέλυσαν μια τεράστια προπαγάνδα για τη γνωριμία και πλατειά οικουμενική διάδοσι του έργου του εν λόγω θεολογούντος - Μασώνου, ο οποίος επέδρασε καταφανώς και στην υπό του Ολλανδικού-Ρωμαιολατινικού επισκοπάτου συγγραφή και διατύπωσι της ομωνύμου σκανδαλωδώς ορθολογιζούσης κατά το ελευθεριάζον προτεσταντικό πνεύμα «Ολλανδικής Κατηχήσεως». Με τις πλέον βαρείας επιπτώσεις επί του καθόλου φρονήματος του εκκλησιαστικού πληρώματος της εκκλησίας των.
Αυτός είναι και ο λόγος της μέχρι σήμερα εξακολουθούσης προπαγανδιστικής-ψευδοθελογικής αντιχρίστου κινήσεως του αφελληνισμού των δογματικών διατυπώσεων και της Βιβλικής διδασκαλίας, υπό το πρόσχημα της επανευρέσεως των Ιουδαϊκών πηγών του «αποπλανηθέντος» υπό της ελληνικής φιλοσοφίας Χριστιανισμού!! Μια κίνησι κατ’ εξοχήν προτεσταντικής προελεύσεως που και ένας αριθμός από ατυχήσαντες λατινόφρονους λακέδες την υιοθέτησε.
Ο θνητοψυχισμός π.χ.(δηλ. μια όχι μακράν της διδασκαλίας των μαρτύρων του Ιεχωβά αντιβιβλική-αιρετική, με όλη την δυσοσμία καιρίως και θανασίμως πληγέντος εν αποσυνθέσει βιβλικού πτώματος, άποψι, ότι με τον θάνατο αποθνήσκει και διαλύεται όλος ο άνθρωπος σαν σωματοψυχική ενότης) είναι ένας από τους «εκλεκτούς» καρπούς που καλλιέργησε και έθεσε σε κυκλοφορία το ανθε- και μισελληνικό πνεύμα της κινήσεως αυτής. Με πλήρη υποστήριξι του μασωνικο-σιωνιστικού Λόμπι.
Αλλά η συντροφική-ύπουλη και κατευθυνομένη-οργανωμένη υποστήριξι έχει βαθύτερες και αρχαιότερες ρίζες. Αρχίζει με την συστηματική καταδίωξι της ρωμαιολατινικής κυρίως εκκλησίας, την εκκοσμίκευσι κάθε θρησκευτικού-εκκλησιαστικού οργανισμού, την κατάσχεσι και δήμευσι της εκκλησιαστικής περιουσίας και την ανάδειξι της αντιθρησκευτικής ή αντιεκκλησιαστικής-αντιχριστιανικής προπαγάνδας, όπου οι αντιστρατευόμενες, στα θεμελιώδη δογματικά ερείσματα του Χριστιανισμού, κινήσεις είχαν την άμεση, αρμόζουσα κρατική προστασία.
Οι στυγνές-μυωπάζουσες καθαρώς ορθολογιστικές πεποιθήσεις αρνησιθρήσκων ως προς την υπερφυά καταγωγή του Χριστιανισμού θεολόγων είχαν το προβάδισμα. Και την πολύπλευρη επιδοκιμασία. Η υπομόνευσι και η επίσπευσι μιας αναμενομένης καταρρεύσεως της εκκλησίας από τα τρωκτικά της «φιλελευθέρας» θεολογίας άνοιγε αναπάντεχους-νέους ορίζοντες για τον επιδιωκόμενο σκοπό. Και η απρόσμενη συμμαχία ώφειλε να επιβραβευθή με όλα τα μέσα σκοπίμου βοηθείας. Υλικής και «ηθικής» τάξεως.
Στην Γαλλία οι Renan, Loisy, Guignebert, στην Γερμανία πολυάριθμου μεταξύ των οποίων οι Reimarus, Strauss, Baur διαδραματίζουν ένα υπερέχοντα, εναυσματικό ρόλο δίνουν με το κεντρί της αρνητικής-κοντόφθαλμης, εποχειακής κριτικής τα μέτρα και τα σταθμά του αρχομένου αντιευαγγελικού-αντιπνευματικού θεολογικού φάσματος, επιστημονικής στενότητος και κριτικής αμετρωέπειας με βαθειά άγνοια των υπερφυών-εσωτερικών δυνάμεων του υπό κρίσι στόχου των, τον οποίον αθλίως παραμορφώνουν και κατά το δοκούν από πάσης πλευράς και επόψεως ακρωτηριάζουν. Μεθόδους που οι συνεχιστές των υπό άλλη εξωτερικώς μορφή ακολούθησαν, χωρίς να έχουν συνετιστή από την διάψευσι των αλλεπαλλήλων επαληθεύσεων των ευαγγελικών κειμένων και του νέου φυσικού-κοσμικού συγχρόνου κοσμοειδώλου, άρδην διαφορετικού και επαναστατικωτέρου από το χονροειδές στατικό και αντιπνευματικό του 19ου αιώνος, που το επεξέτειναν αμαθείς όντες και στον επόμενο αιώνα μέχρι και σήμερα.
Όλοι αυτοί που στα χρόνια μας ανέλαβαν να «απομυθοποιήσουν» τάχα την βιβλική ιστορία και γενικώτερα τις πηγές του Χριστιανισμού, προτεσταντικής κυρίως προελεύσεως στην συντριπτική τους πλειοψηφία, βαυκαλιζόμενοι για το ουτοπιστικό τους εγχείρημα, απέδειξαν κάτι το απροσδόκητο γι’ αυτούς. Απλούστατα, ότι δεν έχουν ίχνος επιστημονικής, δεοντολογικής συνειδήσεως. Η διατάραξί της με την προκατασκευασμένη στο αντίστοιχο αυθαίρετο-προσωπικό κοσμοθεωριακό τους είδωλο, διόπτρα, που διαθλά με άκρα διαστρεβλωτική ιταμή-υποκειμενικότητα το παρατηρούμενο και μονοδιάστατα κρινόμενο πολυδιάστατο αντικείμενο, οφείλεται σε βαθειά ψυχολογικά ρήγματα της προσωπικότητος, με αποτέλεσμα να κατατάσσονται στην κατηγορία των παρανοϊκών, με την ψυχιατρική έννοια του όρου.
Η διαπίστωσι αυτή τεκμηριώνεται εμπράγματα από το εμπειρικό γεγονός ελλείψεως αναλυτικού, αλλά και εποπτικού ιστορικού πνεύματος, αφού καταφώρως φέρονται να αγνοούν αξιοθρηνήτως τον μηχανισμό μιας μυθογενέσεως. Οι παρακρούσεις αυτές στον επιστημονικό τομέα ασυμβίβαστες με το ήθος και την νουνεχή-απροκατάλυπτη επιστημονική κατόπτευσι του εντελεχώς παρατηρουμένου και εξεταζομένου αντικειμένου αποτελούν το αψευδές ενδεικτικό στοιχείο διανοητικής-ηθικής και πνευματικής συγχύσεως στις ομόλογες στοιβάδες της προσωπικότητος και αποτελούν θέμα ψυχαναλυτικής ερεύνης.
Οι μυθοπλαστικές μορφές κινούνται σ’ ένα απορρυθμιστικό τοπο-χρονοδιάγραμμα, χωρίς δηλ. ενότητα και περιοριστικούς προσδιορισμούς σε τόπο και χρόνο, έχουν την ρευστότητα ατελών μη οριστικοποιημένων τύπων-μορφών. Τα χρονικά πλαίσια είναι εκτεταμένα, ευρέως συγκεχυμένα και οι μορφές εκτός συγκεκριμένων χρονοτοπικών ορίων, εξορμούν σαν προβολές ονειρικών αντανακλάσεων μετέωρες και αδικαίωτες. Μια μυθοπλασία επί πλέον σε μια σαφώς και αυστηρώς διαγραφομένη περιβαλλοντολογική χρονοτοπογραφία υψηλής-κριτικής στάθμης ιστορικο-θεσμικών, κοινωνικών, θρησκευτικών, πολιτικο-πολιτισμικών πλαισίων και δη εντός βραχέως διαστήματος, είναι αδύνατη, ξεσκεπάζεται αμείλικτα σαν τέτοια, και ότι παραμένει αποτελεί αποκύημα της φαντασίας αρρωστημένων εγκεφάλων, των παραληρούντων παρα-λογιζομένων «ορθολογιστών».
Τα βιβλικά κείμενα της Καινής Διαθήκης όλα άνευ εξαιρέσεως είναι αποδεδειγμένα πλέον στον αιώνα της πληροφορικής και ηλεκτρονικής ανιχνευτικής ερεύνης, συγγραφές του α΄ (πρώτου) μ.Χ. αιώνος. Οι συνοπτικοί (Ματθαίος-Μάρκος-Λουκάς) οπωσδήποτε, και αυτός ο Ιωάννης κατά μεγίστη ακριβοδικαίωτη πιθανότητα, παρέδωσαν στις τότε εκκλησιαστικές κοινότητες τα επ’ ονοματί των ομώνυμα ευαγγέλια πολύ προ του εβδομήντα (70 μ.Χ.), δηλ. προ της αλώσεως της Ιερουσαλήμ υπό των Ρωμαίων. Τα δε κατά Ματθαίον και Μάρκον προ των υποτιθεμένων ανεξαρτήτων «Λογίων». Περί το πενήντα (50 μ.Χ.).
Η κατά κράτος εκμηδενισθείσα λυσσώδης αντίστασι όλου του εσμού των μαινομένων εκ της απελπισίας «θεολόγων», να θεώνται την ολοσχερή κατάρρευσι της κενοδόξου «καρριέρας» των με την διάλυσι του χαρτίνου κουκλοθεάτρου των σκιών δηλ. της αντι-επιστημονικής, ανηθίκου προϋποθέσεως ασκήσεως βίας επάνω σε ατράνταχτα «ντοκουμέντα» ανηκούστου αξίας, που διέψευδαν παταγωδώς τα ψευδοφιλολογικά-θεατρικά τους «σενάρια», πολύ παλαιότερα εκκινήσασα δια της νηφαλιωτέρας ερεύνης του φιλελευθέρου A. Harmack κυρίως, και που επεδοκιμάσθη με σκληρά επιχειρήματα του τέως «ερυθρού» αρνητού αγγλικανού επισκόπου John A.T. Robinson το 1976 με το πολύκροτο βιβλίο του «Redating the New Testament» 1976, επεβεβαιώθη οριστικώς και αμετακλήτως με την ανακάλυψι και την επαναστατική δι’ όλων των νέων μεθόδων επαληθευομένη νέα χρονολόγησι του λεγομένου «Παπύρου Ιησού» (τρία παπύρινα ελάχιστα μικροτεμάχια από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο κεφ. 26) υπό των Garsten Peter Thiede (παπυρολόγου) και Matthew d Ancona (ιστορικού). Η πρωτότυπη έκδοσι έχει «Eyewitness to Jesus» bei Doubleday, New York, 1996.
Παρατρέχομε επί του παρόντος σπουδαίες χρονολογήσεις και άλλων παπυροτεμαχίων όπως του κατά Μάρκον ευαγγελίου περίφημον 7Q5 και του οποίου η χρονολόγησι τοποθετείται ακόμη παλαιότερα του κατά Ματθαίον παπύρου.
Η στοιχειοδεστάτη αυτή μνεία της χρονολογήσεως των καινοδιαθηκικών κειμένων ωφείλετο στην ανάγκη της ορθής πληροφορήσεως και κατανοήσεως της κωμικοτραγικής συνεχείας της προτεσταντικής κινήσεως, εστερημένης οιασδήποτε εφαλτηρίου βάσεως. Και με τέρμα το μηδέν.
Όλη η παρούσα προτεσταντική θεολογία αμέσως ή εμμέσως τελεί υπό την επιρροή μιας παραληρούσης εκτός του αυστηρού βιβλικού εδάφους φιλοσοφούσης ψευδοθεολογίας, που βαθμηδόν ο πυρετώδης παροξυσμός την κατέρριψε με σπασμούς δαιμονοπλήκτου σώματος στην άβυσσο της αθεΐας και του αναποτρέπτου απολύτου μηδενισμού.
Ο πρακτικός προ πάντων αθεϊσμός των μαζών του δυτικού κόσμου έχει τις ρίζες του στον κλονισμό, αποδυνάμωσι και την τελική αποξένωσι μιας επισήμως παραπαιούσης ψευδο-θεολογικής κινήσεως, μεταξύ των παραδεδομένων, σαφώς διαγραφομένων προτύπων θεολογικής αναπτύξεως και μιας βιαιοτάτης, βαθέως αναρχουμένης, δεινώς αλλοιωμένης και στην πράξι αντιβιβλικής-ψευδοσοφιολογικής θεωρήσεως των εσχάτων αληθειών περί Θεού και κόσμου.
Ο σατανικός κορμός της κυρίως και κατ’ εξοχήν προτεσταντικής κατά πρώτον παρα-θεολογίας και των εξ’ αυτής επηρεασθέντων λατίνων θεολόγων, εξέθρεψε μια πλειάδα παραλογιζομένων ψευδο-θεολογούντων, των οποίων τα έργα εξέμεσαν θανατηφόρο δηλητήριο όχι μόνον στην μάζα αποπροσανατολισμένων, αμφιταλαντευομένων και ανεπαρκώς διαφωτισθέντων ή διαφωτιζομένων πιστών, αλλά και στο σώμα των υποτιθεμένων επισήμων ποδηγετών-εκπροσώπων της λαϊκής (προτεσταντικής) ή και της κεχειρητονημένης-εκκλησιαστικής ιεραρχίας (ρωμαιολατινικής).
Πέραν ωρισμένων-μεμονωμένων λαμπρών εξαιρέσεων ρωμαιολατινικής κατ’ αρχήν και κατά πολύ ολιγώτερον προτεσταντικής προελεύσεως, αδυνατούντων να επηρεάσουν σοβαρώς το γενικό-φθοροποιό ρεύμα της θεολογικο-εκκλησιαστικής παρακμής, η συντριπτική πλειοψηφία ιδιαιτέρως του προτεσταντικού κόσμου εν πλήρει συγχύσει καταρρέει στα βάραθρα αγνωστικισμού θρησκευτικής-ηθικής αδιαφορίας αμβλύνσεως και διαστροφής, ή ενός αδιαφοροποιήτου-νεφελώδους συγκρητιστικού ψευδοθρησκευτικού μίγματος απροσδιορίστου μορφής και ουσιαστικού περιεχομένου, ή στυγνής, εκκοσμικευμένης-υλοπαχούς αθεΐας, προϋποθέσεις για την συστηματική-προοδευτική λείανσι, δραστηριότητα και επικράτησι των αντιχρίστων δυνάμεων με την τελική εμφάνισι του προσωπικού των φορέως. Προοπτική η οποία διαγράφεται σαφώς για κάθε νηφάλιο-νουνεχές πνεύμα καταφάσκοντος, ασκοταδίστου, και μη μυωπάζοντος πραγματισμού.

ΜΕΡΟΣ Γ’

Ένας των πρώτων ηθικών αυτουργών της νεωτέρας καταλυτικής προτεσταντικής κινήσεως υπήρξε ο γνωστός προτεστάντης δογματολόγος Karl Barth πάστωρ και καθηγητής σε διάφορα κατά καιρούς Παν/μια με τελευταίο αυτό της Βασιλείας (Ελβετία) της πατρίδος του. Μαθητής του ορθολογιστού-θεολόγου Χάρνακ και του Νεοκαντιανού φιλοσόφου Νάτορπ, ανεγνώριζε σαν πνευματικούς του πάτρωνες τον Καλβίνο, το Λούθηρο, τον Κιργκεγκάαρντ, τον πάστορα Μπλούμχαρτ κ.ά. Ακολουθούμενος από μια σειρά συνεχιστών της διδασκαλίας του τους R. Bultmann, P. Tillich, Herbert Braun, D. Bonhoeffer και τους παρακάτω συνεχιστές των τελευταίων δηλ. τους αποστάτες μιας διαβολοποιημένης ψευδοθεολογίας ριζοσπαστικής αθεϊας τους αμερικανούς Thomas Robinson, Paul von Buren, William Hamilton, τον αγγλικανό επίσκοπο John Robinson, την γερμανίδα Dorothee Solle δρέπει ζώντος του, τους πνευματοκτόνους καρπούς του κρηξιγενούς ιού που επιπολαίως ενέσπειρε, με την έναρξι μιας οξύμωρης - απερισκέπτου πολεμικής άνευ επιφυλάξεων, εναντίον της νεοπροτεσταντικής ορθολογιζούσης θεολογίας, ιδίως του 19ου αιώνος. Ο ιός υπό το φιλόδοξον προσωπείον θρησκευτικής ανανεώσεως από το άγος ιδίως του ακράτου ορθολογισμού, επωάσθη με ταχυτάτη ανάπτυξι στο νοσογόνο έδαφος των ελευθέρων εραστών μιας εκπορνευμένης ψευδοεπιστήμης και απένειμε τον οφειλόμενο φόρον τιμής κατά πρώτον στον επίσημο διαγγελέα της καταδίκης και θανάτου του Θεού Φ. Νίτσε και εκ δευτέρου στους μετ’ αυτόν χειροκροτούντας συν-ομοϊδέατες Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, Χίτλερ, Χάϊντεγκερ, Σαρτρ με όλο το υπαρξιακό, αθεϊστικό συνάφι πάσης φιλοσοφικής αποχρώσεως. Η θεολογική «Τελική Λύσι» δηλ. η θανατική εκτέλεσι του Θεού, είναι το ανεπανάληπτα κορυφαίο έργο του Προτεσταντισμού. Δεν είναι θαυμάσιο; Και άξιον αναγνωρίσεως επισήμου, με το βραβείο Νόμπελ;
Αλλά αγαπητοί αναγνώστες, μη θαυμάζετε. Όλοι αυτοί οι σπουδαιοφανείς «χαλκέντεροι» - χάρτινοι άνδρες με άλλους ακόμη και για τους οποίους θα γίνη λόγος στην συνέχεια του μελετήματός μας, δεν μας είπαν και δεν μας λένε παρ’ όλα τα κουδουνάκια ψωροτίτλων και ματαιόκουφο θόρυβο, απολύτως τίποτε νέο. Δεν είναι παρά νεόπλουτοι πλαγιαστές κενού στοχασμού, ήγουν κύμβαλα αλαλάζοντα δυσώδους-εμετικής ψευδοθεολογικής αυταρεσκείας. Αναμασούν σαν μηρυκαστικά, χαρτολεκτικά-πολύχρωμα σχήματα προ πολλού, αθεϊστικών ή πανθεϊστικών ή αιρετικών, χρεωκοπημένων, φιλοσοφικοπημάτων, διαφόρου προελεύσεως και μορφής, και κατά τρόπο, που αθελήτως αναδεικνύονται ως τα πλαστικώτερα δείγματα αφορήτου στειρότητος και πρωτογονισμού. Που όχι σπανίως αγκυροβολεί στο τέλμα παραλογισμού και αγοραίας χυδαιότητος.
Ο Karl Barth ναυαγεί όπως οι Λούθηροι, Καλβίνοι και λοιποί προτεστάντες στα Βερμούδεια ύδατα της προς Ρωμαίους - Παυλείου επιστολής.
Μιας επιστολής όπου δια τους «μη χωρούσιν εν πίστει και νοι δοκίμω» και υπό το φως απάσης της βιβλικής διδασκαλίας, ισχύουν τα εις την επιστολή Β΄ Πέτρου διαλαμβανόμενα (Β΄ Πέτρου 3,15-17). Όταν στην περιδίνησι των υδάτων αυτών έχουν υποστή τον μοιραίο τους ίλιγγο μεγάλα πνεύματα (Αυγουστίνος) τι να ειπής για τους «μεγαλεπηβόλους» νάνους. Αμέσως κατωτέρω ο ακρογωνιαίος λίθος της θεο-λογίας του Karl Barth. Όλο το πολύτιμο οικοδομημά του, ανθραπαρέσκου δογματικής επινοίας, καταρρέει πάνω σ’ ένα λίθο πλι

Συντάκτης: Δαυϊδ ο του Χριστού
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Home Page
  Εκτύπωση     Αποστολή  

Για να εμφανιστούν τα σχόλια σας, θα πρέπει να εγκριθούν από τους αρμόδιους διαχειριστές του web site.
Έρευνα

  Τώρα ήταν η ψίχα... ύστερα θα είναι η τρίχα

  Οι δήθεν ανεξάρτητες Αρχές και Εξουσίες και το μάθημα των θρησκευτικών

  Εραστές της καταστροφής και της αποτυχίας οι επιστήμονες του CERN

  Δυναμώστε την πίστη και σηκώστε το λάβαρο του Θεού

  Φρένο στους ασύνετους επιστήμονες του CERN

  Ανθρώπινο δικαίωμα ...και η ανωμαλία!

  Επικίνδυνα πειράματα στην καρδιά της Ευρώπης

  Τα καρκινώματα, ο κύκνος και ο σκαντζόχοιρος

  Μη μαδάτε το τριαντάφυλλο...

  Πολιτικοί, επιχειρηματίες και καλλιτέχνες στα δίκτυα μάγων και μέντιουμ

  Η Ορθόδοξη πίστη και η Μασωνία

  Τα πετρέλαια του Αιγαίου και ο π. Πορφύριος

  Οι πραγματικές αιτίες της αντιπαράθεσης Χριστοδούλου και Βαρθολομαίου

  Οι Ρωσικοί βυζαντινισμοί και οι πονηρές επιδιώξεις του Βατικανού στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

  Σύγχρονοι επώνυμοι Έλληνες Χριστομάχοι και υβριστές της Εκκλησίας

  Ποια μυστική οργάνωση «όπλισε» τον συγγραφέα του Κώδικα Ντα Βίντσι

  Τι λένε τα απόκρυφα ευαγγέλια για τον Ιούδα τον Ισκαριώτη

  Πως η Αγία Μαρίνα έσωσε τον μικρό Ανδρέα Βασιλείου από τη Λεμεσό της Κύπρου

  Οι μάρτυρες του Ιεχωβά και το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων

  ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ
»www.vimaorthodoxias.gr»
Πιστεύετε ότι η "έξυπνη Κάρτα του Πολίτη" σχετίζεται με τη στέρηση της προσωπικής ελευθερίας (αυτεξούσιο);
1. ΝΑΙ
2. ΟΧΙ
3. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ
Αυτή την στιγμή υπάρχουν on-line οι παρακάτω χρήστες
Διαχειριστές 0
Επισκέπτες 178
Σύνολο Χρηστών 178
Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη - Οδηγός Ορθόδοξων Πηγών στο Διαδίκτυο

ΜΗΝΙΑΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
Λαγουμιτζή 42, 117 45 - Αθήνα
Τηλ: 30 210 9212315, 9212 574
Fax: 30 210 9226970, Email: info@orthodoxia.gr