 |
Κατηγορία:
ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ
|
|
Οι φρούδες ελπίδες, τα «είδωλα λατρείας» και οι αληθινοί ηγέτες
Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, τα ασύστολα ψεύδη και ο μαρασμός της ... Δημοκρατίας μας
(06/11/2009 16:44)
|
Όσο εμείς μένουμε εγκλωβισμένοι στον άκρατο ωχαδελφισμό, εκφραζόμενο ενίοτε ως ανοχή έναντι της κοινωνικής σήψης της Γομόρρας που παρατηρούμε, τόσο θα γευόμαστε τους καρπούς του Σατάν που εκδηλώνονται με τη μορφή σεισμών, καταποντισμών, λεηλασιών και εν γένει καταστροφών...
Η μη τήρηση των υποσχέσεων προς τον πλησίον μας καταλογίζεται ως ψεύδος και ως εκ τούτου μας καθιστά παραβάτες μιας βασικής εντολής του Κυρίου (ου ψευδομαρτυρήσεις) και κατ’ επέκταση του καταστατικού λειτουργίας αυτού του πλανήτη. Πόσες και πόσες φορές στην καθημερινή μας βιωτή αθετούμε το λόγο μας είτε εν γνώσει, είτε εν αγνοία μας; Φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να εκλογικεύουμε τη στάση και τη συμπεριφορά μας αυτή και να της προσδίδουμε και πολιτική ακόμη διάσταση...
«Το είπα για να τον αποφύγω... Αυτό ήθελε να ακούσει... Ποιός τον υπολογίζει αυτόν, άστον να πιστεύει ότι θέλει... Μία απλή διαπραγμάτευση ήταν και ως εκ τούτου ανεκτά και τα ψεματάκια που είπαμε... Ποιός τηρεί σήμερα αυτά που λέγει για να τα τηρήσουμε και εμείς;... Τα φούσκωσα λίγο τα πράγματα για να τον εξαναγκάσω να έρθει κοντά μου... Αυτός θα εξελιχθεί σε μεγάλο δικηγόρο η πολιτικό γιατί ελίσσεται με το ψέμα σαν το φίδι... Ας του πω ναι και μετά βλέπω πως θα καταφέρω να αντιστρέψω την κατάσταση... Με πίεζε αφάνταστα η παρουσία του... Ήμουν σε διατεταγμένη υπηρεσία...».
Αυτές και μία σειρά άλλες παρόμοιες φράσεις της καθημερινότητας είθισται κατά κόρον να χρησιμοποιούμε, χωρίς διόλου να αναλογιζόμαστε τη ζημιά και τη σταδιακή διάβρωση που προκαλούμε κυρίως στον εαυτό μας και κατ’ επέκταση στις ανθρώπινες σχέσεις. Και η διάβρωση αυτή διασπά την αρμονία. Ανοίγει πρόσβαση στη διαβολή. Προκαλεί προβλήματα στο άμεσο η έμμεσο περιβάλλον μας. Ενεργοποιεί πάθη και υπνωτίζει το νου, εγκλωβίζοντάς τον στα ευτελή. Απενεργοποιεί την προτροπή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι το ναι, ναι και το όχι, όχι (έστω δε ο λόγος υμών ναι, ναι ου, ου’ το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν, Ματθ. 5,37). Ο λόγος αυτός του Κυρίου μας είναι δύσκολο σήμερα να τηρηθεί. Θα λέγαμε πως συνειδητά τον εντάξαμε ρασοφόροι και λαϊκοί στη σφαίρα της ουτοπίας!
Είναι λοιπόν πέρα ως πέρα λογικό να στηριζόμαστε σε δεκανίκια και σε φρούδες ελπίδες, σε απατηλές υποσχέσεις και σε χαμερπείς κοινωνικές συμπεριφορές. Είναι λογικό να γοητευόμαστε από τις εκθαμβωτικές φωτεινές παραισθήσεις των Σοδόμων και της Γομόρρας. Είναι λογικό να αιχμαλωτιζόμαστε από τις εκκωφαντικές σειρήνες της εποχής μας. Είναι λογικό να αρκούμαστε να τρώγουμε τους καρπούς της μάγισσας Κίρκης. Είναι λογικό να κρεμόμαστε στα πολύχρωμα κάρα που σέρνουν οι σύγχρονοι ηγέτες και άρχοντες, ντελάληδες μίας αμιγώς δημαγωγικής πολιτικής. Ηγέτες που ως τενεκέδες ξεγάνωτοι και κύμβαλα αλαλάζοντα διαλαλούν την κοινωνική παρακμή και υπό τη μορφή του φθηνού κουτσομπολιού διαδίδουν το θάνατο του Θεού. Είναι λογικό να αρνούμαστε να βγάλουμε τις παρωπίδες, που μας εμποδίζουν να δούμε το φωτεινό μονοπάτι που οδηγεί στην Ιθάκη... Είναι λογικό να κυριευόμαστε από τον ίδιο φόβο που κυρίεψε για το αύριο μετά την παράβαση και παρακοή τους Πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα. Είναι πέρα ως πέρα λογικό γιατί το ύφασμα της κυριαρχούσας σήμερα εγωπάθειάς μας ονομάζεται «ανασφάλεια»... Ερμηνεύεται και λογίζεται ως διάρρηξη της σχέσης με τον τριαδικό Θεό, ως απότομη διακοπή της ευεργετικής συνομιλίας που δίδει το πραγματικό νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Η ανασφάλεια αυτή, καλοί μου Χριστιανοί, αναβλύζει από τις σύγχρονες πηγές της ειδωλολατρίας. Εκφράζεται από την έμμονη προσκόλλησή μας στο τίποτα, στο ευτελές και το μηδέν. Και τα ευτελή του κόσμου τούτου είτε πρόκειται για πράγματα, ζώα, ψάρια, χρήμα, δόξα η ακόμη και νοσηρούς ανθρώπους ως μόδα τα αναδεικνύουμε και τα καθιστούμε αντικείμενα λατρείας προσδοκώντας εξ αυτών μάταια να λάβουμε την ευτυχία, την ελπίδα, τη χαρά, το χαμόγελο... Σ’ αυτά όμως, απουσιάζουν οι πηγές που αναβλύζουν τα ανωτέρω για τη ζωή στοιχεία και ως εκ τούτου ως φυσικό επακόλουθο έρχεται η κατάθλιψη και η απογοήτευση.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο είθισται ο σύγχρονος άνθρωπος να αγοράζει τους μανδύες της ιδιοτέλειας. Να τρέχει στα στέκια της απελπισίας, της απογοήτευσης, της κατάθλιψης, της πονηριάς, όπως ο αλκοολικός τρέχει στα καταγώγια αναζητώντας μέσα από την εκδήλωση των παθών του λίγη ελπίδα.
Τα λέγω, καλοί μου Χριστιανοί τα ανωτέρω εξ αφορμής των προσφάτων πολιτικών εκλογών. Στο όνομα λοιπόν μίας ελεγχόμενης σήμερα από άνομα και σκοτεινά συμφέροντα Δημοκρατίας επιβάλλονται νέα ήθη και αξίες στη ζωή μας. Σ’ αυτή τη νοσηρή κατάσταση συνηγορήσαμε όλοι τρέχοντας κατά το παράδειγμα του αλκοολικού να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στα απατηλά κάρα μίας διαβρωμένης από τη ρίζα της ηγεσίας. Μίας πολιτικής αρχής που πελαγοδρομεί και βολοδέρνεται στα κύματα της αμφιβολίας, αποδεχόμενη συνειδητά να λειτουργεί ως εκτελεστικό όργανο σε δομές και πορείες που χαράσσουν άλλοι εντός και εκτός της χώρας μας. Μίας πολιτικής ηγεσίας ανούσιων τεχνοκρατών που ανεξαρτήτως χρώματος και κομματικής ετικέττας αρέσκονται να χρησιμοποιούν φράσεις εντυπωσιακές και να σκορπίζουν υποσχέσεις που δεν τηρούν, όχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί είναι παντελώς ανίκανοι να υλοποιήσουν. Και η ανικανότητα τους προκαλείται από τις παρασκηνιακές δεσμεύσεις που δίδουν στα παράκεντρα της εξουσίας προκειμένου να αναρριχηθούν σε θέσεις ευτελούς δόξας και να καλύψουν το εγωπαθές του χαρακτήρα τους.
Οι δεσμεύσεις αυτές τους καθιστούν τυφλά όργανα ενός πάσχοντος συστήματος που λανθασμένα και παντελώς δημαγωγικά ονομάζουν Δημοκρατία. Γιατί, η έννοια της Δημοκρατίας εμπερικλείει αξίες και ιδανικά που στηρίζονται πρωτίστως στο σεβασμό του λειτουργικού πλαισίου που ο Δημιουργός Θεός έθεσε στον άνθρωπο. Στηρίζεται δε στην ειλικρινή συνομιλία λογιζόμενη και ως συμβουλή η προτροπή με τον ουρανό. Έχει ως πόδια τη διακονία, που ερμηνεύεται ως αδιάλειπτη προσφορά, ως θυσία και απόλυτη αποδοχή του θελήματος του Δημιουργού Θεού. Έχει ως χέρια την ειλικρινή πίστη που εκδηλώνεται ως αγώνας, ως συνεχής στίβος απόκτησης των στοιχείων εκείνων που η Εκκλησία μας ορθώς ονομάζει αγιότητα. Έχει ως καρδιά τον Χριστό και τη διδασκαλία Του...
Πως λοιπόν μπορούμε να κάνουμε λόγο για Δημοκρατία όταν οι αξίες αυτές ποδοπατούνται; Πως μπορούμε να καυχιόμαστε για το πολίτευμα όταν η σήψη και η διαφορά της πλειονότητας των κρατούντων αναδεικνύεται ως σήμα κατατεθέν και σημαία; Πως μπορούμε να εμπιστευόμαστε ως ηγέτες νοσηρούς ανθρώπους που επικαλούμενοι το σεβασμό προς τον άλλον μεταβάλλουν ριζικά το λειτουργικό πλαίσιο του Δημιουργού Θεού. Οι δυστυχείς πιστεύουν πως θα το αντικαθιστήσουν μ’ αυτό του μιαρού Σατάν. Δεν είναι λογικό η συνειδητή επιλογή από τους κρατούντες του νόμου του Διαβόλου να πάει τη χώρα «κατά διαόλου» για να χρησιμοποιήσουμε τη λαϊκή ρήση.
Μα και τι μπορούμε να κάνουμε, θα μου πείτε; Να καταλύσουμε τη έστω και άρρωστη μορφή αυτής της Δημοκρατίας; Και πιο πολίτευμα τότε θα είναι ιδανικό;
Καλοί μου Χριστιανοί, οι ηγέτες μας αντικατοπτρίζουν πάντα την εικόνα της κοινωνίας μας μέσα στην οποία εντασσόμαστε ως πρόσωπα ο καθένας από εμάς. Ως εκ τούτου για να αλλάξει η εικόνα αυτή, οφείλουμε πρωτίστως να αλλάξουμε εμείς συμπεριφορά και όχι να απαιτούμε την αλλαγή από τους άλλους. Η δική μας λοιπόν στροφή προς τις αρχές που πρεσβεύει η αληθινή Δημοκρατία θα αποτελέσει και το θεμέλιο λίθο μίας αμιγώς διαφορετικής πολιτικής. Ο προσωπικός εναγκαλισμός μας προς τις αξίες που απορρέονται από το νόμο του τριαδικού Θεού, η προσκόλλησή μας στο θέλημα του Δημιουργού θα μεταβάλλει ριζικά αρχικά το άμεσο περιβάλλον ενώ θα έχει αντίκτυπο δυνατό και στη χώρα. Όσο λοιπόν εμείς ως πιστοί μένουμε αδρανείς παρατηρητές και επικριτές ενός σάπιου φρούτου τόσο θα διογκώνεται η βρωμιά και θα επικρατεί το σκάνδαλο μ’ όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις του. Όσο εμείς απαλλασσόμαστε με το να αφήνουμε τους άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα τόσο το θράσος της ακολασίας και οι βδελυροί καρποί των Σοδόμων θα πωλούνται ασύστολα και κατά κόρον στις λαϊκές αγορές από τις οποίες και οι ίδιοι ψωνίζουμε. Όσο εμείς μένουμε εγκλωβισμένοι στον άκρατο ωχαδελφισμό, εκφραζόμενο ενίοτε ως ανοχή έναντι της κοινωνικής σήψης της Γομόρρας που παρατηρούμε, τόσο θα γευόμαστε τους καρπούς του Σατάν που εκδηλώνονται με τη μορφή σεισμών, καταποντισμών, λεηλασιών και εν γένει καταστροφών...
Στο χέρι μας λοιπόν είναι να αλλάξουμε την νοσηρή αυτή κατάσταση... Στο χέρι μας είναι να πάψουμε να ανακηρύσσουμε σε «είδωλα λατρείας» κύμβαλα αλαλάζοντα και χαλκούς ηχούντας... Στο χέρι μας είναι να επιστρέψουμε στις αξίες του Θεού και να αφήσουμε τους επίγειους βασιλιάδες στους δικτατορικούς μανδύες της αμφιβολίας τους που τους μετατρέπουν σε διαρκή πιόνια της σκακιέρας που στήνουν άνομα κέντρα... Στο χέρι μας είναι να γονατίσουμε ευλαβικά ικετεύοντας το Θεό να μας οδηγήσει στους Αμπελώνες της μετανοίας, ώστε με το λυτρωτικό «καύσιμο» της ταπείνωσης να ταξιδεύσουμε σε πολιτεύματα αγιότητας... Γιατί τότε και μόνο τότε οι πολιτικοί ηγέτες μας που θα επιλέγουμε θα έχουν σύμμαχο τον ουρανό, θα έχουν γερά πόδια και δεν στηρίζονται σε δεκανίκια!
Συντάκτης: ΕΝΑΣ ΔΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πηγή: ΑΚΤΕ-ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2009
|
|
|
 |
 |
|
|
Εκτύπωση
|
Αποστολή
|
Σχολιασμός
|
Για να εμφανιστούν τα σχόλια σας, θα πρέπει να εγκριθούν από τους αρμόδιους διαχειριστές του web site.
|
|
|
ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ...
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Αυτή την στιγμή υπάρχουν on-line οι παρακάτω χρήστες |
| Διαχειριστές |
0 |
Επισκέπτες |
21
|
|
| Σύνολο Χρηστών |
21
|
|
|
|
|
Τηλ: 30 210 9212315, 9212 574
Fax: 30 210 9226970, 
Email: