Home page
Εκδόσεις ΑΚΤΕ - AKTE Publications
Δευτέρα, 20 Μαϊου 2019

Φόρμα αποστολής άρθρου
Ονοματεπώνυμο

e-mail αποστολέα

e-mail παραλήπτη



Παρακαλώ συμπληρώστε το εξαψήφιο κείμενο όπως το βλέπετε στην εικόνα (πεζά / κεφαλαία).


Σχόλιο που θα συνοδεύει την είδηση (προαιρετικό)


Κείμενο προς αποστολή:
Ὁ ΣΥΡΙΖΑ κατεβάζει τὸ πνευματικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ καὶ στὴ συνέχεια, μὲ τὰ ἐπιδόματα ἐπαιτείας, τὸν παραπλανᾶ καὶ τὸν ἐκβιάζει γιὰ νὰ συνεχίζει νὰ τόν ψηφίζει.
(03/05/2019 20:24)

Οἱ Συριζαῖοι διέπονται, ἰδεολογικά, ἀπὸ μία ἀπέχθεια πρὸς τὴν ἀριστεία. Ἡ ἰδεολογία τους, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ στρατηγική τους, στοχεύει στὴν κοινωνικὴ ἰσοπέδωση, στὴν ἰσότητα πρὸς τὰ κάτω. Ἀποστρέφονται τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία, ρέπουν πρὸς τὸν αὐταρχισμὸ καί, βεβαίως, ἐπιθυμοῦν τὸν, μὲ κάθε τρόπο, ἔλεγχο τῆς κοινωνίας.

 
Γράφει ὁ Στράτος Κλούρας
Νομικός-Πολιτικός Ἐπιστήμονας
 

Ἡ ἅμιλλα, ἡ ἀριστεία καὶ τὰ ἀριστεῖα

 

Ἡ ἅμιλλα, ἤτοι ὁ ἀγώνας, ἡ προσπάθεια γιὰ νίκη καὶ διάκριση, χωρὶς ἀντιπαλότητα, χωρὶς χρήση ἀθέμιτων μέσων καὶ μὲ σεβασμὸ στὸν ἀντίπαλο, εἶναι μία πανάρχαια ἀρχὴ καὶ ἐπιδίωξη πολιτισμένων λαῶν καὶ κόσμιων καὶ εὐπρεπῶν ἀνθρώπων. Εἶναι μία ἀρχὴ-ἐπιδίωξη ποὺ μετατρέπει τὴ ζούγκλα τῶν ἐνστίκτων σὲ παράδεισο εὐγενῶν αἰσθημάτων, προάγοντας τὸν πολιτισμὸ καὶ περιορίζοντας καταστροφικὰ ἔνστικτα καὶ ἀνέντιμες συμπεριφορές. Ἡ ἅμιλλα, ὁ εὐγενὴς ἀνταγωνισμὸς εἶναι, μία ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ἐκεῖνες, ποὺ μετατρέπει τὸν «ἄνθρωπο» σὲ ΑΝΘΡΩΠΟ.

 Σὲ κάθε περίπτωση αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται εἶναι ἤδη νικητὴς διότι ἀγωνίζεται, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ θὰ ἔχει ὁ ἀγώνας του. Ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι ἡ συμμετοχὴ καὶ ὁ ἀγώνας γιὰ νίκη καὶ διάκριση. Τὸ πολὺ -πολὺ ὁ ἀγώνας νὰ καταλήξει νὰ εἶναι «μία εὐγενὴς ἀποτυχοῦσα προσπάθεια», ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Ἀλέξανδρος Τσιριντάνης, προσθέτοντας-αἰτιολογώντας «... διότι εὐγενὲς εἶναι τὸ μὴ ἐπιτυγχάνειν. Τὸ μὴ προσπαθεῖν εἶναι τὸ ἀγενές».

Στὴ ζωὴ τῶν προγόνων μας ἡ ἅμιλλα, ὁ ἔντιμος ἀγώνας γιὰ νίκη καὶ διάκριση, ἦταν ἕνας διακηρυγμένος στόχος, ποὺ προσπαθοῦσαν καὶ νὰ τὸν ἐφαρμόζουν.

Τὴν ἀρχὴ τῆς ἅμιλλας τὴν βρίσκουμε διατυπωμένη, μὲ τὸν πλέον ὑπέροχο τρόπο, στὴν Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου, στὴν Ζ ραψωδία (στίχοι 208 καὶ 209) «Αἰέν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γὲνος πατέρων αἰσχυνέμεν» (=Νὰ εἶσαι πάντα πρῶτος καὶ νὰ ξεπερνᾶς τοὺς ἄλλους, καὶ νὰ μὴν ντροπιάζεις τὴ γενιὰ τῶν προγόνων σου). Τὴν θαυμάσια αὐτὴ συμβουλὴ – προτροπὴ τὴν ἔδωσε ὁ γέρο Ἰππόλαχος ἀπὸ τὴ Λυκία στὸ γιὸ του Γλαῦκο, ὁ ὁποῖος ἔφευγε γιὰ τὸν Τρωϊκὸ πόλεμο, ὡς ἐπίκουρος τῶν Τρώων.

Ὁ πρῶτος στίχος, τόσο στὴ χώρα μας, ὅσο καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες βρίσκεται ἀποτυπωμένος στοὺς ἐπαίνους, στὰ βραβεῖα καὶ στὰ μετάλλια, ποὺ ἀπονέμονται σ’ αὐτοὺς ποὺ εὐγενῶς ἀγωνίζονται καὶ διακρίνονται (ἀθλητές, μαθητές, καλλιτέχνες, συγγραφεῖς, κ.λ.π.). Ἀποτελεῖ δὲ ἕνα διεθνὲς σύνθημα-προτροπὴ γιὰ τὸ «εὖ ἀγωνίζεσθαι».

Τὴν ἅμιλλα τὴν συναντᾶμε, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Πλούταρχος (Λυκοῦργος, 21), μὲ ἔντονο τρόπο, στὴ ζωὴ τῆς ἀρχαίας Σπάρτης μὲ τὸ «Ἄμμες δὲ γ’ ἐσόμεθα πολλῶ κάρρονες» (=ἐμεῖς ὅμως θὰ γίνουμε καλύτεροι).

Στὶς μεγάλες ἑορτὲς τῆς ἀρχαίας Σπάρτης ἐλάμβαναν μέρος, μεταξὺ τῶν ἄλλων, χορικοὶ λόγοι καὶ ἀντίλογοι. Οἱ χοροὶ ἦταν τρεῖς. Ὁ χορὸς τῶν γερόντων, ὁ χορὸς τῶν ἀνδρῶν καὶ ὁ χορὸς τῶν παίδων. Πρῶτος ἄρχιζε ὁ χορὸς τῶν γερόντων μὲ τὸ «Ἄμμες ποκ’ἡμεῖς ἄλκιμοι νεανίαι» (=ἐμεῖς ἤμασταν κάποτε ρωμαλέοι νέοι). Ἀκολουθοῦσε ὁ χορὸς τῶν ἀνδρῶν μὲ τὸ «Ἄμμες δὲ γ’ εἶμεν, αἱ δὲ λης πείραν λάβε» (=ἐμεῖς εἴμαστε τώρα, ἂν θέλετε δοκιμάστε). Τελευταῖος ἀκολουθοῦσε ὁ χορὸς τῶν νέων μὲ τὴν προαναιφερθεῖσα ἀπάντηση-ὑπόσχεση «Ἄμμες δὲ γ’ ἐσόμεθα πολλῶ κάρρονες» (= ἐμεῖς ὅμως θὰ γίνουμε καλύτεροι).

Τὸν ἀνωτέρω θαυμάσιο χορικὸ λόγο μὲ τοὺς ἀντίλογους, ὁ Πλούταρχος, πολὺ εὔστοχα, τὸν χαρακτηρίζει ὡς «μεγαλαυχίαν πρὸς ἀρετὴν πρέπουσα τὰς ἡλικίας» (= ὑπερήφανη καύχηση ἀρετῆς κατὰ ἡλικία).

Τὸ πόσο ἡ ἅμιλλα εἶχε ἐμπεδωθεῖ στὴ ζωὴ τῶν προγόνων μας προκύπτει καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων (κυρίως ἀθλητικῶν ἀγώνων), ποὺ εἶχαν καθιερώσει πρὸς τιμὴ τῶν θεῶν καὶ ποὺ ἡ διεξαγωγὴ τους ὑπέκειντο σὲ κανόνες. Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ καθιερώθηκαν καὶ ἀπέκτησαν φήμη ὄχι μόνο πανελλαδικά, ἀλλὰ καὶ στοὺς, γύρω ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, κατοικοῦντας λαούς, ἐξαιτίας τῆς ἀρχῆς τοῦ ἔντιμου ἀνταγωνισμοῦ ποὺ τοὺς χαρακτήριζε. Ὅλοι ἤθελαν νὰ συμμετάσχουν, διότι θεωροῦσαν τιμὴ τους τὴ συμμετοχὴ τους σ’ αὐτούς, ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀγωνισθοῦν, ἀνεξαρτήτως ἀποτελέσματος.

Ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις, ὅπου κυρίως ἐλάμβαναν χώρα ἀθλητικοὶ ἀγῶνες, ὑπῆρχαν πάρα πολλὲς στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, ὅπως τὰ Ταυροκαθάψια στὴ μινωϊκὴ Κρήτη, τὰ Αἰάντεια, τὰ Ἁμαρύνθια, τὰ Ἀμφιάρεια καὶ πάρα πολλὲς ἄλλες. Οἱ σπουδαιότερες ὅμως, οἱ πανελλαδικοῦ καὶ «διεθνοῦς» ἐπιπέδου ἑορτὲς-ἀγῶνες, ἦσαν τέσσερις (4), ἤτοι:

1. Τὰ Νέμεα ἢ Νέμεια, ἐπραγματοποιοῦντο, συστηματικὰ ἀπὸ τὸ 573 π.χ., κάθε δύο χρόνια, στὴ Νεμέα πρὸς τιμὴ τοῦ Δία. Οἱ νικητὲς στεφανώνονταν μὲ κλάδο ἐλιᾶς, ἀρχικὰ καὶ ἀργότερα, σελίνου (τὸ φυτὸ αὐτὸ συνδεόταν μὲ νεκρικὲς τελετές).

2. Τὰ Ἴσθμια (ἡ ἵδρυση τους ἀνάγεται σὲ μυθικοὺς χρόνους). Καθιερώθηκε ὡς πανελλήνια ἑορτὴ ἀπὸ τὸ 582 π.χ. Ἐπραγματοποιοῦντο στὴν Κόρινθο, κάθε δύο χρόνια, πρὸς τιμὴ τοῦ Ποσειδώνα. Συμμετεῖχαν ἀθλητές ἀπό πολλές ἑλληνικές πόλεις, ἀπό δέ τό 228 μ. Χ. συμμετεῖχαν σ’ αὐτὲς καὶ Ρωμαῖοι ἀθλητές. Οἱ νικητὲς ἐλάμβαναν, ἀρχικά, ἕνα στεφάνι ἀπὸ πεῦκο, ἀργότερα ἀπὸ σέλινο καὶ τέλος πάλι ἀπὸ πεῦκο. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὰ Ἴσθμια γινόντουσαν καὶ ἀγῶνες κιθάρας, τραγουδιοῦ καὶ ποίησης στοὺς ὁποίους ἔπαιρναν μέρος καὶ γυναῖκες.

3. Τὰ Πύθια (ἀπὸ τὸ 595 π.χ.), ἡ δεύτερη σὲ σπουδαιότητα, μετὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες, ἑορτή. Τὰ Πύθια γινόντουσαν ἀρχικὰ κάθε ὀκτὼ χρόνια καὶ ἀργότερα ἀνὰ πενταετία. Ἐπραγματοποιοῦντο στοὺς Δελφοὺς πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀπόλλωνα. Οἱ ἀγῶνες ἀρχικὰ ἦταν μουσικοὶ καὶ στὴ συνέχεια καὶ γυμνικοὶ καὶ ἱππικοί. Οἱ νικητὲς (οἱ «πυθιονίκες») ἔπαιρναν ὡς βραβεῖο ἕνα δάφνινο στεφάνι ἀπὸ τὸ ἱερὸ δέντρο τοῦ Ἀπόλλωνα, ποὺ βρισκόνταν στὴν κοιλάδα τῶν Τεμπῶν. Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ καταργήθηκαν, μὲ διάταγμα, τὸ 394 μ.Χ., ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Α (τὸν ἀποκληθέντα Μέγα), καὶ

4. Τὰ Ὀλύμπια (οἱ ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες) γινόντουσαν στὴν Ὀλυμπία κάθε τέσσερα χρόνια πρὸς τιμὴ τοῦ Δία. Ἐπίσημα ὡς πρώτη Ὀλυμπιάδα θεωρήθηκε αὐτὴ ποὺ ἔγινε τὸ 776 π.χ. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ Ὀλυμπιάδα χρησιμοποιήθηκε ὡς βάση τοῦ χρονολογικοῦ συστήματος τῶν ἀρχαίων προγόνων μας. Στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες τῆς ἀρχαιότητας ἀρχικὰ ἔπαιρναν μέρος μόνο Ἕλληνες, ἀργότερα καὶ οἱ Ρωμαῖοι. Οἱ νικητὲς (οἱ «Ὀλυμπιονίκες») ἐλάμβαναν ὡς ἔπαθλο τὸν κότινο, τὸ κλαδὶ ἀπὸ τὴν «καλλιστέφανον ἐλαίαν». Ἡ ἑορτὴ αὐτή, ὅπως καὶ τὰ Πύθια, καταργήθηκε ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Α’ τὸ 394 μ.Χ. Οἱ ὀλυμπιακοὶ ἀγῶνες ἀναβίωσαν τὸ 1896 στὴν Ἀθήνα καὶ συνεχίζονται μέχρι καὶ σήμερα, στοὺς κανόνες δὲ συμμετοχῆς, καὶ σήμερα, ἀπαγορεύεται ἡ χρήση ἀθέμιτων μέσων (π.χ. ἡ χρήση ἀναβολικῶν).

 Ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ νικητὲς τῶν ἀγώνων, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα βραβεῖα (στεφάνια ἀπὸ πεῦκο, δάφνη, σέλινο καὶ ἐλιὰ) τιμώνταν, ἰδιαίτερα, καὶ ἀπὸ τὴ γενέτειρα πόλη τους.

Κοινὸ σημεῖο ὅλων τῶν προαναφερθέντων ἑορτῶν-ἀγώνων εἶναι ἡ ἅμιλλα, ὁ εὐγενὴς ἀνταγωνισμὸς ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀριστεία τοῦ ἀγωνιζομένου ἤτοι τὴν ὑπεροχή, τὴν ἀνωτερότητα καὶ τὴ γενναιοψυχία. Τὴν ἀριστεία τὴν ἀκολουθεῖ τὸ ἀριστεῖο (τὸ ἔπαθλο, τὸ βραβεῖο), ἤτοι ἕνα στεφάνι, ποὺ συνιστᾶ τὴν ἀναγνώριση, τὴν τιμὴ καὶ τὴ δόξα τοῦ νικητῆ.

Τὴν ἅμιλλα, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, τὴν ἀποδέχεται καὶ τὴν ἐπικροτεῖ, σ’ ὅτι ἀφορᾶ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ὡς μέσο, ὡς προσπάθεια καὶ ὁ Χριστιανισμός. Ἀποδέχεται, ἐπίσης, καὶ ἐπικροτεῖ καὶ τὸ ἀριστεῖο, τὸ ἔπαθλο στὸν «καλῶς ἀγωνισθέντα».

 Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος γράφει πρὸς τὸν Τιμόθεο (Τιμ. Β, β’5) «ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῆ τίς, οὐ στεφανοῦται ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήση» (=καὶ ἂν κάποιος μετέχει σὲ ἀθλητικοὺς ἀγῶνες, δὲν στεφανώνεται ἐὰν δὲν ἀγωνισθεῖ σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους – κανόνες τῆς ἀθλήσεως). Στὴν ἴδια ἐπιστολὴ ὁ Μέγας Ἀπόστολος (Τιμ. Β, δ’ 7-8) ἀναφερόμενος στοὺς δικούς του ἀγῶνες γράφει: «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστην τετήρηκα λοιπὸν ἀπόκειται μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὂν ἀποδώσει, μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνη τῆ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτὴς» (= Ἔχω ἀγωνισθεῖ τὸν καλὸν ἀγώνα πρὸς διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔχω φθάσει στὸ τέλος τοῦ δρόμου τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς τηρήσεως τοῦ καθήκοντος. Ἔχω διαφυλάξει τὴν πίστη. Λοιπόν μοῦ ἐπιφυλάσσεται ὁ στέφανος, ποὺ ἀνήκει ὡς βραβεῖο  εἰςτὴν δικαιοσύνην καὶ ἀρετὴν καὶ τὸν ὁποῖον θὰ μοῦ δώσει ὡς ἀνταμοιβὴν ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἔνδοξον ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως, ὁ δίκαιος Κριτής).

 Μέσα στό πλαίσιο τῆς ἅμιλλας, ἤτοι τοῦ εὐγενοῦς ἀνταγωνισμοῦ, ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀριστεία, ἡ ὁποία, στὴ συνέχεια, ἐπιβραβεύεται μὲ τὸ ἀριστεῖο (ἔπαθλο-βραβεῖο, ποὺ συνοδεύει τοὺς «εὐγενῶς ἀγωνισθέντας» καὶ διακριθέντας) ἔρχεται ὁ Συνταγματικὸς νομοθέτης καὶ ρητῶς ἐπιτάσσει τὴν ἐνίσχυση τόσο τῶν σπουδαστῶν ποὺ διακρίνονται, ποὺ πρωτεύουν (ἀριστεῖα), ὅσο καὶ τῶν σπουδαστῶν ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, ἀνάλογα μὲ τὶς ἱκανότητές τους. Σύμφωνα μὲ τὸ σύνταγμα «τὸ Κράτος ἐνισχύει τοὺς σπουδαστὲς ποὺ διακρίνονται, καθὼς καὶ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια ἢ εἰδικὴ προστασία, ἀνάλογα μὲ τὶς ἱκανότητές τους» (Ἄρθρο 16 παρ 4, εδ β).

Σὲ ἐφαρμογὴ τῆς προαναφερθείσας συνταγματικῆς διάταξης τὸ Κράτος, μεταξὺ τῶν ἄλλων, σύστησε τὸ Ἵδρυμα Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν (Ι.Κ.Υ.) γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση, τόσο τῶν ἀρίστων, ὅσο καὶ αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἀνάγκη ἀνάλογα μὲ τὶς ἱκανότητές τους, ἤτοι ἀνάλογα μὲ τὴν ἐπίδοσή τους (ὄχι σ’ ὅποιον κι ὅποιον). Ἐπίσης τὸ Κράτος, στό πλαίσιο τοῦ Συντάγματος, θεσμοθέτησε ὅπως οἱ ἄριστοι, οἱ πρωτεύοντες, τόσο στὰ Δημοτικὰ σχολεῖα, ὅσο καὶ στὰ Γυμνάσια-Λύκεια νὰ κρατοῦν τὴ Σημαία (νὰ εἶναι Σημαιοφόροι) στὶς ἑκάστοτε παρελάσεις ἢ νὰ εἶναι Παραστάτες. Ἐπίσης θεσμοθέτησε ὅπως, στὸ τέλος τοῦ σχολικοῦ ἔτους, τὰ σχολεῖα (δημοτικῆς καὶ μέσης ἐκπαίδευσης) νὰ χορηγοῦν «Ἀριστεῖα» καὶ «Ἐπαίνους» στοὺς ἀρίστους, ἤτοι στοὺς μαθητὲς καὶ στὶς μαθήτριες πού, κατὰ τὸ σχολικὸ ἔτος πού πέρασε, «καλῶς ἀγωνίσθηκαν» καὶ διακρίθηκαν. Ἤτοι ἐδίδετο στοὺς ἀρίστους μία ἠθική, πρωτίστως καὶ δευτερευόντως καὶ ὑλικὴ ἀμοιβὴ (ὑποτροφίες Ι.Κ.Υ.).

 Δυστυχῶς ὅμως καὶ ἡ προαναφερθεῖσα διάταξη τοῦ Συντάγματος συνειδητὰ παραβιάζεται ἀπὸ τὴν δῆθεν «ἀριστερὴ» κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἀπὸ τοὺς δῆθεν «κομμουνιστὲς» καὶ ἰδεοληπτικοὺς ὑπουργοὺς ἀπαιδευσίας καὶ ἀγραμματοσύνης.

Οἱ Συριζαῖοι διέπονται, ἰδεολογικά, ἀπὸ μία ἀπέχθεια πρὸς τὴν ἀριστεία. Ἡ ἰδεολογία τους, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ στρατηγική τους, στοχεύει στὴν κοινωνικὴ ἰσοπέδωση, στὴν ἰσότητα πρὸς τὰ κάτω. Ἀποστρέφονται τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία, ρέπουν πρὸς τὸν αὐταρχισμὸ καί, βεβαίως, ἐπιθυμοῦν τὸν, μὲ κάθε τρόπο, ἔλεγχο τῆς κοινωνίας.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ πρῶτος Ὑπουργὸς Παιδείας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὁ καθηγητὴς Ἀριστείδης Μπαλτάς, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἰδεολογικοὺς καθοδηγητὲς τοῦ κόμματος, ἦταν ἐκεῖνος, ποὺ πρῶτος καὶ δημόσια, ἐχλεύασε τὴν ἀριστεία καὶ ζήτησε, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, τὴν κατάργησή της. Καταργοῦν τὴν ἀριστεία καὶ θεσμοθετοῦν (μὲ τὴν ἐπιδοματικὴ τοὺς τακτικὴ) τὴν ἐπαιτεία, τὴ φτώχεια καὶ τὴ δυστυχία. Ἡ στρατηγική τους εἶναι ὀφθαλμοφανής: Κατεβάζουν τὸ πνευματικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ καὶ στὴ συνέχεια, μὲ τὰ ἐπιδόματα ἐπαιτείας, τὸν παραπλανοῦν καὶ τὸν ἐκβιάζουν γιὰ νὰ συνεχίζει νὰ τοὺς ψηφίζει. Δυστυχῶς «ζοῦμε τὴ βασιλεία τῶν οὐραγῶν» ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ τραγουδιστής καὶ κωμικὸς Τζίμης Πανούσης.

 Σὲ κάθε περίπτωση ἄλλο εἶναι νὰ στηρίζεις τοὺς ἀδύνατους, κι ἄλλο νὰ τοὺς μετατρέπεις σὲ ἀδύνατους γιὰ νὰ τοὺς παίρνεις-κλέβεις τὴν ψῆφο τους γιὰ νὰ τοὺς κυβερνᾶς, ἐκμεταλλεύοντάς τους, ὡς χρήσιμους ἠλίθιους.

Μετὰ τὴν κατάργηση τῆς βαθμολογίας-ἀξιολόγησης τῶν μαθητῶν καὶ μαθητριῶν τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, ὁ «καθηγητὴς» Γαβρόγλου «δέχτηκε» τροπολογία ἑνὸς βουλευτῆ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ὁποία καὶ ψηφίσθηκε, μὲ τὴν ὁποία ἡ βάση στὸ Γυμνάσιο καὶ στὸ Λύκειο μειώνεται ἀπὸ τὸ 10 στὸ 9,50. Πάει καὶ τὸ 10! Σὲ λίγο θὰ τὸ καταργήσουν καὶ τὸ 9,50. Μὲ τὴν τακτικὴ αὐτὴ ἐξοστρακίζεται ἡ ἄμιλλα καὶ ἡ ἀριστεία ἀπὸ τὴν παιδεία. Ἐπίσης στὶς μαθητικὲς παρελάσεις ὡς «Σημαιοφόροι» καὶ «παραστάτες» ΔΕΝ ὁρίζονται οἱ ἄριστοι, ἡ ἐπιλογὴ τους ἀνατέθηκε πλέον, στὴν κλήρωση, στὴ θεὰ τύχη. Τέλος, σ’ ὅτι ἀφορᾶ τὴν ἀξιολόγηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν (δασκάλων καὶ καθηγητῶν), αὐτὴ εἶναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ καὶ μόνο ὡς ἀνέκδοτο ὑφίσταται.

 Εἶναι προφανὲς ὅτι στὸ βωμὸ τῆς δῆθεν ἰσότητας θυσιάζεται ἡ ἅμιλλα καὶ ἡ ἐπιβράβευση τῶν ἀρίστων σὲ ὄφελος τῶν μέτριων καὶ τῶν ἀνικάνων. Καταργήσανε τὴν ἅμιλλα καὶ τὴν ἀριστεία καὶ θεσμοθέτησαν τὴν τεμπελιά, τὴν ἀγραμματοσύνη, τὴν ἀνικανότητα καὶ τὴν ἀναρχία, κι ὅλο αὐτὸ τὸ ἀποκαλοῦν «ἰσότητα», «δημοκρατία» καὶ «ἐλευθερία». Εἶναι προφανὲς ὅτι ζοῦμε τὴν ἐποχὴ τῆς ἀντιστροφῆς τῶν ἀξιῶν καὶ τῆς στρέβλωσης τῆς σημασίας τῶν λέξεων. Ὁ Κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσὲ ὅταν ρωτήθηκε τί θὰ ἔκανε ἂν ἦταν παντοδύναμος, ἀπάντησε «θὰ ἀποκαθιστοῦσα τὸ νόημα τῶν λέξεων».

 Δυστυχῶς τοὺς σημερινοὺς κυβερνῶντες τοὺς χαρακτηρίζει τὸ κόμπλεξ τῆς ἀγραμματοσύνης καὶ ὁ φθόνος τῶν ἀνικάνων γιὰ τοὺς ἱκανοὺς καὶ τοὺς ἐπιτυχημένους. Πλὴν ὅμως, ὅλοι αὐτοὶ οἱ δῆθεν «ἀριστεροὶ», ἀγνοοῦν καὶ τὸν γνωστὸ σύντροφό τους, τὸν Γερμανὸ Μαρξιστὴ ποιητὴ καὶ δραματουργὸ Μπέρτλοτ Μπρέχτ, ὁ ὁποῖος ἔλεγε «ἂν ἀγωνιστεῖς μπορεῖς καὶ νὰ χάσεις, ἂν δὲν ἀγωνισθεῖς εἶσαι ἤδη χαμένος». Προφανῶς οἱ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δὲν θέλουν τὰ ἑλληνόπουλα νὰ ἀγωνίζονται μὲ τὴν ἐλπίδα-προοπτική τῆς νίκης, τὰ θέλουν, ἀπὸ «χέρι», νὰ εἶναι ἡττημένα, νὰ μὴν σκέπτονται γιὰ νὰ τὰ ἐκμεταλλεύονται καλλίτερα καὶ ἀποτελεσματικότερα πρὸς ἴδιον πολιτικὸ (καὶ ὄχι μόνον) συμφέρον ἢ ἐξυπηρετώντας στόχους καὶ συμφέροντα ξένων χωρῶν καὶ κέντρων καθὼς καὶ οἰκονομικῶν, ἡμεδαπῶν καὶ ἀλλοδαπῶν συμφερόντων.

Εἶναι βέβαιο ὅτι μετατρέποντας τὴν πατρίδα μας σ’ ἕνα «πρυτανεῖο» τεμπέληδων, ἀνίκανων καὶ ἐπιδοματοεισπρακτόρων, τὴν ὁδηγοῦμε πρὸς τὴν καταστροφή. Ὁ Ἡσίοδος (8ος π.χ. αἰώνας), ὁ δεύτερος σὲ σπουδαιότητα μετὰ τὸν Ὅμηρο ποιητὴς, διατυμπανίζει, ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων (Ἔργα καὶ Ἡμέραι, στίχος 311) ὅτι «Ἔργον δ’ οὐδὲν ὄνειδος, ἀεργίῃ δὲ τ’ ὄνειδος» (= ἡ δουλειὰ δὲν εἶναι ντροπή, ἡ τεμπελιὰ εἶναι ντροπή). Ὁ ἴδιος πρόγονός μας, στό ἴδιο ἔργο του (στιχ. 289), ἐπισημαίνει ὅτι, «τῆς δ’ἀρετῆς ἰδρώτα θεοί προπάροιθεν, ἔθηκαν ἀθάνατοι» (=μπροστά στήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου οἱ ἀθάνατοι θεοί ἔχουν βάλει τόν ἰδρώτα).

Τὸ τραγικὸ γιὰ τὴ χώρα μας εἶναι ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ καὶ ἀρχαιοπρεπὲς «εὖ ἀγωνίζεσθαι» ἔχει γίνει ἤδη τὸ σύνθημα τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀθλητικῆς Ἀνάπτυξης τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, ἔχει γίνει εὐρωπαϊκὸς καὶ διεθνὴς θεσμὸς ἀπὸ τὸ 1996, τὸ γνωστὸ «fair play», πλὴν ὅμως, γιὰ τὸ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ἄγνωστο αὐτὸ τὸ σὺνθημα (δὲν εἶναι τυχαία ἡ βία στὰ γήπεδα), εἶναι ὅμως γνωστὲς οἱ ἴντριγκες καὶ οἱ σκοπιμότητες γιὰ τὴ νομὴ τῆς ἐξουσίας.

 Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιὰ τὰ ὑψηλά, γιὰ νὰ ἀνεβαίνει παντοῦ καὶ πάντα. Τὸ ἀνέβασμα δὲν εἶναι στάση, εἶναι κίνηση καὶ εἶναι κίνηση μὲ κατεύθυνση πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὴν ἥσσονα προσπάθεια, ἀλλὰ αὐτὰ γιὰ τοὺς κυβερνῶντες, ΔΕΝ εἶναι «προοδευτικὲς» ἀπόψεις ἀλλὰ ἁπλὲς ἀπαρχειομένες ἀντιλήψεις. Ἡ ἀπάντηση μας εἶναι καί παραμένει ἡ ἅμιλλα, ὁ ἀγώνας, πού σημαίνει ζωή, διότι ἀγωνίζομαι σημαίνει ὑπάρχω!

Συντάκτης: Ευστράτιος Κλούρας, Νομικός-Πολιτικός Ἐπιστήμων
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2019


ΜΗΝΙΑΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
Λαγουμιτζή 42, 117 45 - Αθήνα
Τηλ: 30 210 9212315, 9212 574
Fax: 30 210 9226970, Email: info@orthodoxia.gr