Οι Ρωσικοί βυζαντινισμοί και οι πονηρές επιδιώξεις του Βατικανού στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
Σήμα κινδύνου εκπέμπει η Αγία Γη
(30/06/2006 13:19)
Ο ιεραποστολικός χαρακτήρας των Αγίων Τόπων και η διεθνής ακτινοβολία των Παναγίων Προσκυνημάτων που φέρουν από τους πρώτους ακόμη αιώνες μετά Χριστόν αποτελούσε την αιτία εκδήλωσης φθόνου και προκαλούσε ποικίλα προβλήματα. Είναι αλήθεια ότι τα αγιασμένα χώματα, όπου έζησε, δίδαξε και σταυρώθηκε ο Χριστός ήταν και είναι μέχρι σήμερα μήλον της έριδος. Δόθηκαν και δίνονται πολλές μάχες μέχρι σήμερα για να κρατηθούν και να διατηρηθούν στα χέρια που τα εμπιστεύθηκε η Αγία Ελένη, στα χέρια των Ελλήνων Αγιοταφιτών. Η Δύση με τις Σταυροφορίες προέβη σε λεηλασίες και επιχείρησε αλλαγή του θρησκευτικού καθεστώτος. Η Ανατολή με τους Κόπτες και τους Αρμένιους εποφθαλμιούσαν και συνεχίζουν να εποφθαλμιούν το πνευματικό θείο δώρο που πρόσφερε στο Τάγμα των Σπουδαίων η Αγία Ελένη.
Ο φθόνος όμως δεν λειτουργούσε μόνο για τους μη Ορθοδόξους, τους αιρετικούς αλλά ενίοτε ταλαιπωρούσε και την Αγιοταφιτική Αδελφότητα, προκαλώντας γεγονότα και πράξεις που λειτουργούσαν διαβρωτικά και αλλοίωναν τον ιεραποστολικό και πνευματικό χαρακτήρα της θεάρεστης αποστολής τους. Σε τέτοιες χρονικές περιόδους διχονοιών και φοβερών ερίδων υπήρξαν απώλειες και αλλαγές και σημειώθηκαν λεηλασίες και αρπαγές. Και τότε κατά το παράδειγμα του Κάιν με τον Άβελ άνοιγε η όρεξη για διεκδικήσεις ακόμη και από ομοδόξους μας Ορθόδοξους Χριστιανούς που δεν κατανοούσαν πως ήταν δυνατόν τα Ιερά Προσκυνήματα να βρίσκονται σε ελληνικά χέρια.
Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Ο φθόνος, η ολοφάνερη πενία πνευματικής ζωής και πορείας και η απουσία των πνευματικών απαραίτητων εφοδίων προσέδωσε μια κοσμική διάσταση στην πορεία της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Αποτέλεσμα ήταν να επεισέλθουν τακτικές και πρακτικές ολότελα ξένες με την αποστολή τους. Την προσευχή την αντικατέστησαν οι μπίζνες και οι επενδύσεις, τη νηστεία οι βίλες και η άνεση, την ταπείνωση η περηφάνια και ο εγωισμός. Ήταν λοιπόν εύλογο να προκληθούν τα γνωστά ευτράπελα που παρατηρούνται ανέκαθεν όταν ο άνθρωπος μεταθέτει το επίκεντρο από το Θεό στον εαυτό του. Τότε η σήψη και η δυσοσμία αναδύονται και η ευωδία της Ορθοδόξου ζωής παύει να κατευθύνει.
Όλοι λοιπόν έχουμε γίνει μάρτυρες μιας τέτοιας δυσοσμίας που άρχισε να γίνεται αισθητή πριν από λίγες δεκαετίες και να κορυφώνεται σήμερα κατά τρόπο τέτοιο που αποπέμπει κάθε καλοπροαίρετη ψυχή. Τα ονόματα και οι πρωταγωνιστές είναι γνωστά και δεν έχουν καμιά σημασία. Εκείνο που πραγματικά έχει σημασία είναι ότι η τραγική κατάσταση που επικρατεί στους κόλπους της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας έχει ανοίξει την όρεξη σε «φίλους» και «εχθρούς». Ο κίνδυνος αλλαγής του θρησκευτικού Status Quo στους Αγίους Τόπους είναι ορατός και δια γυμνού οφθαλμού. Το δυστύχημα όμως είναι ότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και η Αγιοταφιτική Αδελφότητα δεν τον έχουν συνειδητοποιήσει και αδυνατούν να τον αντιμετωπίσουν. Και όσο περίεργο και να ακούγεται εκείνοι που συγκρατούν τις ισορροπίες είναι οι Εβραίοι, το σημερινό κράτος του Ισραήλ. Ποιοι όμως επιβουλεύονται το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων; Ποιοι είναι αυτοί που διακαώς επιθυμούν την απομάκρυνση του Τάγματος των Σπουδαίων, της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας;
Θα ήταν εύκολο να μιλήσουμε περί σκοτεινών δυνάμεων ή να περιγράψουμε αόριστα διπλωματικά παιχνίδια. Δεν πρόκειται όμως να προσφύγουμε σε τέτοια τεχνάσματα, σενάρια και ιστοριούλες προς τέρψιν της περιέργειας και ευαρέσκειας των ώτων. Και αυτό γιατί οι επιβουλείς οι σύγχρονοι Σταυροφόροι έχουν όνομα. Είναι το Βατικανό και ο Πάπας από τη μια και το Πατριαρχείο Μόσχας συνεπικουρούμενο από το Πατριαρχείο Αντιοχείας από την άλλη.
Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο δεν έχουν καμιά σημασία οι πωλήσεις οικοπέδων, οι συσσωρεύσεις αποθεμάτων σε ευρώ ή δολάρια και οι αγορές ή η κατασκευή πολυτελών οικιών στο Ισραήλ, στην Κύπρο, στην Ιορδανία ή στις ΗΠΑ. Δεν έχουν καμιά σημασία οι ίντριγκες, οι μηχανορραφίες, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τα τηλεοπτικά μαλλιοτραβήγματα και οι δημόσιες διαπομπεύσεις ενόχων ή αθώων. Σημασία έχει η τάχιστη επαναφορά της ενότητας, η επιστροφή στις αρετές που κοσμούσαν την Αγιοταφιτική Αδελφότητα, η καταλλαγή και η ειλικρινής ειρήνευση που προσφέρει η λαμπρή για τους Ορθοδόξους οδός της μετανοίας.

Τι προσδοκούν οι Ρώσοι στους Αγίους Τόπους

Η ρωσική νοσηρή διπλωματία ανέκαθεν εκλάμβανε την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Πατριαρχείο Μόσχας ως όργανο και διπλωματικό εργαλείο μέσω του οποίου θα προωθούνταν τα γεωπολιτικά συμφέροντα της στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η νοσηρή αυτή διπλωματία προκάλεσε την βιαία απομάκρυνση των Ελλήνων από το Πατριαρχείο Αντιοχείας πριν από ένα περίπου αιώνα που αποσκοπούσε στην περαιτέρω προσέγγιση και παρουσίαση της Μόσχας στην περιοχή. Μια ιστορική αναδρομή στα όσα συνέβησαν τότε αρκεί για να διαπιστώσει κανείς το ελεεινό παιχνίδι της Ρωσίας, το οποίο ουσιαστικά δεν την ωφέλησε. Κάτι αντίστοιχο επιχειρήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και στο Άγιο Όρος ( Βλ. Ιστορία Σκήτης Αγίου Ανδρέα). Αν τώρα προστρέξει κάποιος να αναζητήσει τα οφέλη αυτής της ανόητης πρακτικής της Μόσχας θα διαπιστώσει πως κέρδη δεν υφίστανται. Και όμως αυτό δεν πτοεί τη Μόσχα, η οποία εμμένει να λειτουργεί ως το γνωστό στους Έλληνες σαράκι...
Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που παρατηρήθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη αρχικά προκάλεσαν μηχανισμούς αμύνης από τη Μόσχα που ένιωσε ξαφνικά από μεγάλη υπερδύναμη ασήμαντη, απροστάτευτη και απειλούμενη χώρα. Αυτές οι αλλαγές άλλωστε προκάλεσαν μια μαζική μετανάστευση μεγάλου αριθμού Ρώσων -στην πλειονότητα τους Ορθόδοξοι στο θρήσκευμα –Εβραϊκής καταγωγής στο Ισραήλ. Υπολογίζονται κατ’ άλλους ένα εκατομμύριο και κατ’ άλλους σε τριακόσιες έως εξακόσιες χιλιάδες. Η μαζική αυτή μετάβαση με το δοκιμασμένο «διπλωματικό αποτυχημένο όμως σαράκι» ενεργοποίησε την παλιά νοοτροπία. Έτσι δεν άργησαν να στηθούν οι πρώτες γέφυρες επικοινωνίας, ανάλογες μ’ αυτές που παρατηρήθηκαν το 1900 στο Άγιον Όρος. Την οδό εισόδου έστρωσαν οι δωρεές, ο πακτωλός των οικονομικών ενισχύσεων για ανέγερση σχολείων, η μετάβαση μοναχών και μοναζουσών... Οι ενισχύσεις είχαν και ως μύχιο στόχο την εξερεύνηση των αδυνάτων σημείων στο Τάγμα των Σπουδαίων. Η κοσμική αντίληψη των ζητημάτων από μεγάλο μέρος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας και η παντελής, απουσία της αδιάφορης και ερασιτεχνικής ελληνικής διπλωματίας άνοιξε τον δρόμο για διεκδικήσεις. Οι μύχιες επιδιώξεις μάλιστα της Μόσχας ενισχύθηκαν με τη μετάβαση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και το προσκύνημα του το Πάσχα του 2004 που κυρίως είχε συμβολικό χαρακτήρα αφού αποτελούσε μήνυμα για τους Ορθοδόξους Ρώσους Εβραϊκής καταγωγής. Δεν ήταν μάλιστα τυχαίο ότι η μεστή μηνυμάτων προσκυνηματική περιήγηση του Ρώσου Προέδρου συνέπεσε με τις φοβερές έριδες, τις απαράδεκτες φιλονικίες και τις γελοίες αντιπαραθέσεις που θύμιζαν τον ύμνο της Μεγάλης Παρασκευής «Διαμερίσαντο τα ιμάτια μου εαυτοίς...».
Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αρνήθηκε τότε να συναντηθεί με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη επικαλούμενος τις εσωτερικές διενέξεις, όπως ισχυρίσθηκε. Στις επαφές του και συνομιλίες με τους Ισραηλινούς όμως, όπως λέγεται από αξιόπιστες πηγές πως διατύπωσε αίτημα ένταξης στη δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μόσχας των 300-600 χιλιάδων Εβραίων Ορθοδόξων που μετέβησαν εκεί εκ Ρωσίας μ’ αφορμή την απαράδεκτη εικόνα που εξέπεμπε διεθνώς το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο. Μάλιστα το ενδιαφέρον του έφθασε, ως λένε οι ίδιες πηγές, μέχρι του σημείου να προτείνει οικονομική στήριξη για ανέγερση ναών. Οι Ισραηλινοί ήταν κατηγορηματικά αρνητικοί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είτε λόγω του φόβου της ρωσικής παρουσίας είτε λόγω των πιέσεων που ασκούνται από χριστιανούς σιωνιστές, είτε για πολιτικούς λόγους. Διέγνωσαν ωστόσο, πως η Μόσχα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις μύχιες επιδιώξεις.
Το δυστύχημα είναι ότι το διάστημα αυτό στην Αγιοταφιτική Αδελφότητα απουσιάζει η αγία εκείνη προσωπικότητα που θα είχε το σθένος να αντιταχθεί σε αυτό το πονηρό παιχνίδι και να ανακαλύψει τρόπους κατάλληλους που θα διέλυαν τους ρωσικούς βυζαντινισμούς. Για την ελληνική διπλωματία καλύτερα να μην ασχοληθούμε γιατί παρά το δήθεν ενδιαφέρον της εμμένει να διατηρεί υποβαθμισμένο το όλο ζήτημα και να αντιμετωπίζει με τη νοοτροπία του ζητιάνου την Αγιοταφιτική Αδελφότητα και το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο.

Στο παιχνίδι και το Βατικανό

Ο καλός γνώστης των όσων διαδραματίζονται στην Ορθόδοξη Ανατολή Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ, έχοντας εντρυφήσει στην φαναριώτικη διπλωματία και στις νοσηρές νοοτροπίες-κατάλοιπα των Σταυροφοριών δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός του γεωπολιτικού –εκκλησιαστικού παιχνιδιού. Το Βατικανό άλλωστε από το καιρό της Πατριαρχίας του Διοδώρου είχε διαπιστώσει τον κατήφορο της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Ο προηγούμενος Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ με εισήγηση του νυν Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ-τότε ήταν γνωστός ως Καρδινάλιος Ράτζιγκερ- είχε πιέσει το Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για την υπογραφή συμφωνίας που άλλαζε άρδην το υπάρχον θρησκευτικό status Quo. Οι Ισραηλινοί ενώ αρχικά φάνηκαν να αποδέχονται εν συνεχεία για να αποφύγουν τις πιέσεις διέρρευσαν τους όρους της συμφωνίας και επικαλέστηκαν αντιδράσεις των υπολοίπων δογμάτων προκειμένου να την ματαιώσουν!
Το Βατικανό, ωστόσο, δεν εγκατέλειψε τους στόχους του. Προκειμένου να δελεάσει το Ισραήλ προχώρησε στην τοποθέτηση Ισραηλινής καταγωγής εκπροσώπου ως επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ενώ εμμένει να στηρίζει την ισχυρή Ουνιτική Κοινότητα που διατηρεί στην περιοχή των Αγίων Τόπων. Ο νέος Πάπας μάλιστα έχει προγραμματίσει επίσημη επίσκεψη στο Ισραήλ προς το τέλος του 2006, η οποία εκτός του προσκυνηματικού χαρακτήρα που για τους Ρωμαιοκαθολικούς αποτελεί πρόσχημα κρύβει και μύχιες επιδιώξεις που ενισχύει η κατάσταση κατάπτωσης της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας.

Ανάγκη άμεσης θωράκισης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Η ιστορία διδάσκει πως όταν η Κωνσταντινούπολη, η Βασιλεύουσα βρέθηκε πολιορκημένη και ο τότε αυτοκράτορας Ηράκλειτος ηγείτο εκστρατείας μακράν αυτής, η επίκληση της Παναγίας έσωσε την Πόλη. Το ζητούμενο είναι όμως πως η «διακόνισσα του Έθνους μας», όπως την αναφέρει ορθώς ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για να επέμβει απαιτεί μετάνοια, ταπείνωση και συντριβή. Στοιχεία που απουσιάζουν σήμερα από το Τάγμα των Σπουδαίων. Με λίγα λόγια οι έριδες και η διχόνοια απομάκρυναν το Ορθόδοξο πνεύμα, τη ζωή προς την αγιότητα που είναι ο θεμέλιος λίθος σπουδαίων επιτευγμάτων τα οποία καθόριζαν πάντοτε την πορεία του ελληνισμού. Τα στοιχεία αυτά προσέδιδαν ένα δυναμισμό και μια αισιοδοξία και γίνονταν πηγή έμπνευσης για αγία ζωή.
Πως όμως θα καμφθούν οι γεμισμένες από το δηλητήριο της καχυποψίας ψυχές των μελών του τάγματος των Σπουδαίων, πως θα ξεπεραστεί ο σκόπελος της ανταλλαγής ακατανόμαστων ύβρεων και κατάρων, πως θα γίνει υπέρβαση του χάσματος που διχάζει και διαβρώνει την αποστολή του Πατριαρχείου. Η λύση βρίσκεται στην κοινή λειτουργική ζωή των αντιμαχομένων και στην επαναφορά στο Κοινό Ποτήριο, τη Θεία Ευχαριστία που φωτίζει τις ψυχές. Το μόνιασμα των Αγιοταφιτών και όχι η αναγνώριση του νέου ή η βιαία απομάκρυνση του παλιού είναι το ζητούμενο. Και προς την κατεύθυνση αυτή επιβάλλεται να εργαστούν όλοι αν πραγματικά επιθυμούν να καταστούν σπουδαίοι στο Τάγμα των Σπουδαίων.
Συντάκτης: Διονύσης Μακρής
Πηγή: ΑΚΤΕ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Εκτύπωση από orthodoxia.gr - ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ   20/11/2018
http://www.orthodoxia.gr
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~