ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

Του Διονύση Μακρή

Τι είπαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο πρόεδρος των Αλεβίδων.

Η αποδοχή του Χριστιανισμού από έναν Τούρκο μουσουλμάνο λογίζεται εγκληματική πράξη που επιφέρει κατά την θρησκευτική ισχύουσα παράδοση του Ισλάμ την ποινή του θανάτου!

Πρόεδρος Αλεβίδων: «Εδώ και χρόνια δεν βλέπουμε καμία πρόοδο στην Τουρκία σχετική με την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. Στην Τουρκία μας συμπεριφέρονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας, μετά τους μη Μουσουλμάνους».


Ολοένα και περισσότερο αυξάνονται οι φωνές στην Τουρκία που έχουν ως στόχο την επίλυση των προβλημάτων πάνω θέματα θρησκευτικής ελευθερίας. Ο φόβος μίας δημόσιας εκδήλωσης των πραγματικών θρησκευτικών πεποιθήσεων εκατομμυρίων Τούρκων πολιτών παραμένει διάχυτος, γεγονός που απασχολεί εντόνως ειδικά τα τελευταία χρόνια την Άγκυρα.  

Πόσο ευεργετική για την ανθρώπινη ψυχή, πόσο εποικοδομητική, πόσο ωφέλιμη, πόσο ουσιαστική και διδακτική μέσα στους παράφρονες ρυθμούς μίας ανίερης στην κυριολεξία σύγχρονης ζωής είναι η σιωπή του Αγίου Όρους, νοούμενη ως διαρκής δοξολογία, γαλήνη και πνευματική εγρήγορση. Ειλικρινά νιώθω αδύναμος ενώπιον του εγχειρήματος να καταγράψω βιώματα προσέγγισης του θείου και της ουράνιας πολιτείας, που ως δώρο της γλυκειάς Παναγιάς συνοδεύουν έφ’ όρου ζωής, ως πολύτιμος θησαυρός τους πιστούς που προσέρχονται καθημερινά ως μέλισσες στην αγιώνυμη ησυχαστική πολιτεία του Άθωνα, για να λάβουν λίγη γύρη από το Περιβόλι της Θεομήτορος.
Είναι βιώματα που φέρουν το όμορφο πέπλο της σιωπής, το οποίο οιανδήποτε συγγραφική η ποιητική πέννα δεν δύναται επακριβώς να περιγράψει άνευ της θείας συμμετοχής και ευλογίας του ουρανού. Εξομολογητικά σας αναφέρω Χριστιανοί μου, πως από τότε που έβαλα συνοδηγό στα προσκυνηματικά ταξίδια μου στο Άγιο Όρος την ανιδιοτέλεια και οδηγό- σύντροφο την εν Χριστώ αγάπη η σιωπή του Όρους αποκαλύπτεται θαυματουργικά μέσα από την συνάντηση με τα ευλογημένα παλικάρια, τους μοναχούς της Αγίας μας Θεοτόκου, που φροντίζουν το Περιβόλι Της κατά τρόπο τέτοιο που να ευωδιάζει σε ολάκερη την οικουμένη.  

Οι σεισμολόγοι ξαφνιάστηκαν από το νέο ρήγμα που τάραξε την Αϊτή αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς. Η ανθρωπότητα κλονίστηκε μπροστά στη θέα του φρικτού δράματος. Οι ηγέτες και οι μεγιστάνες του πλούτου θορυβήθηκαν... Τι συνέβη και ξύπνησε ο εφιάλτης του εγκέλαδου σε μία από τις πιο φτωχές χώρες του πλανήτη; Βλέποντας τον πόνο και το θάνατο να υψώνεται μέσα από τα συντρίμμια που άφησε πίσω ο σεισμός των 7,3 Ρίχτερ ο κάθε άνθρωπος είναι φυσικό να νιώσει φόβο και ανασφάλεια...
Τα φώτα του πλανήτη έπεσαν πάνω στην δύστυχη χώρα και έδειξαν πως το μέγα ρήγμα είχε αρχίσει να γιγαντώνεται εδώ και χρόνια στην Αϊτή. Τι το γιγάντωνε όμως, και το κατέστησε δυνατό τυφώνα που σάρωσε χιλιάδες ψυχές; Γιατί η διπλανή Δομηνικανή Δημοκρατία που απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα και μοιράζεται το νησί Εσπανιόλα δεν θρήνησε ούτε ένα θύμα, ούτε καν υπέστη φθορά;
 

Οι ραγδαίες εξελίξεις της οικονομίας είναι αλήθεια πως κατατρόμαξαν τον κόσμο. Οι μεγιστάνες του πλούτου βάλλουν συνεχώς σαν αλιγάτορες να ταράξουν το ρυθμό της κοινωνίας. Αποτέλεσμα ο τρόμος του κόσμου να φθάσει στο αποκορύφωμα. Λιτότητα, νέοι δυσβάσταχτοι φόροι και ανεργία προβάλλονται ως φοβεροί δράκοντες έτοιμοι να κατασπαράξουν τον βιοπαλαιστή και κάθε οικογενειάρχη.
Το κλίμα αυτό ενισχύει, ως είναι φυσικό την ανασφάλεια σε ολάκερο τον πλανήτη. Ανασφάλεια που προκαλεί πρωτίστως η μαζική αποστασία του σύγχρονου ανθρώπου από τον τριαδικό Θεό και δίνει τη δυνατότητα στις γνωστές Κασσάνδρες να κινδυνολογούν... Ανασφάλεια που ενισχύεται από την ολοκληρωτική σχεδόν προσήλωση του ανθρώπου στο εφήμερο και την απαγκίστρωση του στο άρμα της ματαιότητας. Και η προσήλωση αυτή γιγαντώνει τα ένστικτα στην προσπάθεια να ανακαλύψουν μέσω του πλούτου και της σατανικής ηδονής την ψευδαίσθηση μιας ευτυχίας που προβάλλει τεχνηέντως ο μιαρός Σατάν.  

ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ;


Γράφει ο Ιωάννης Παλαιτσάκης

Όπως είναι γνωστό σε όλο το Χριστιανικό κόσμο (και ιδίως στους θεολόγους και τους κληρικούς) μία από τις πολλές δογματικές διαφορές, που χωρίζουν την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και Διδασκαλία απ’ εκείνη της δυτικής -Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, είναι και η «Άσπιλη Σύλληψη» της Θεομήτορος. Το δόγμα, δηλαδή, της Παπικής θεολογίας, ότι ΟΠΩΣ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός συλλήφθηκε (και γεννήθηκε), ως άνθρωπος, εκ Πνεύματος Αγίου, χωρίς η Μητέρα Του Μαρία να έχει έρθει σε σαρκική επαφή με τον μνηστήρα της Ιωσήφ, ΕΤΣΙ, ακριβώς, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο, ΚΑΙ η Θεομήτωρ Μαρία συλλήφθηκε (και γεννήθηκε) ως άνθρωπος εκ Πνεύματος Αγίου, χωρίς η μητέρα της Άννα να έχει έλθει προηγουμένως σε σαρκική επαφή με το σύζυγό της Ιωακείμ!
 

Επιχειρώντας μία ιστορική αναδρομή θα διαπιστώσουμε πως τις χρονικές περιόδους που η Πολιτεία και η Ορθόδοξη Εκκλησία συμπορεύτηκαν το Έθνος μας κυριάρχησε σε ολάκερη την οικουμένη δημιουργώντας ισχυρές αυτοκρατορίες μεγάλης προσφοράς στον άνθρωπο και μεγάλης διάρκειας. Όταν όμως, ο μιαρός Σατάν, ο δολοπλόκος του Σύμπαντος διαστρέβλωνε αυτή την ευλογημένη σχέση, τότε δημιουργούνταν σημαντικά προβλήματα παντός φύσεως. Παρόλα αυτά η Ορθοδοξία συνέχισε να πορεύεται και να ακτινοβολεί ακόμη και πατώντας πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και αγκάθια. Ικανοί ιεραπόστολοι, ένθεοι ζηλωτές του ευαγγελικού χαρμόσυνου μηνύματος έγιναν τα ακτινοβόλα τόξα σε κάθε εποχή ρίχνοντας τα βέλη της αληθείας σε κάθε μεριά του κόσμου κάτω υπό αντίξοες συνθήκες.
Αυτό, ακριβώς συντέλεσε στο να διατηρήσει ο ουρανός σε ορθόδοξα χέρια τα ιστορικά Πατριαρχεία της Ορθόδοξης πίστης, τα οποία παραμένουν πάντοτε διαχρονικοί μάρτυρες υλοποίησης του σχεδίου του Θεού. Και ως τέτοιος διαχρονικός μάρτυρας νοείται το δευτερόθρονο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το οποίο έχει αναλάβει εδώ και αιώνες τη μετάδοση του θείου λόγου στη λεγόμενη Μαύρη Ήπειρο.
 

Οι μύχιες επιδιώξεις και οι ερμηνείες των λεγομένων του Πατριάρχη στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS

Έχοντας εντρυφήσει στη νοοτροπία των Τούρκων ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος γνωρίζει τον χρόνο και τον τρόπο που πρέπει να τεντώνει η να χαλαρώνει το σχοινί, ούτως ώστε να πετυχαίνει τους στόχους του Σεπτού Κέντρου της Ορθοδοξίας και να θωρακίζει τα τείχη του Πατριαρχείου. Στους διπλωματικούς αγώνες που διεξάγει για να καταστήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ορθόδοξο λίκνο φωτός της αληθείας είναι φυσικό να προβαίνει σε μία σειρά ενεργειών ενίοτε και ορθώς παρεξηγήσιμων προκειμένου να πετύχει τους ενδόμυχους σκοπούς.
Οι αγώνες αυτοί όμως, συνέβαλαν ώστε το Οικουμενικό Πατριαρχείο παρά τη μεθοδευμένη επί σειρά δεκαετιών από το βαθύ τουρκικό παρακράτος προσπάθεια υποβάθμισής του και παρά την ολοένα αυξανόμενη χρησιμοθηρική πολιτική διαφόρων σκοτεινών κέντρων εξουσίας να καταφέρει να ξεπεράσει –έστω και με δυσκολία- τη σκόπελο και τις παγίδες... Έτσι τώρα, δύναται να εκφράζει δημοσίως την τραγική πραγματικότητα που όλοι φίλοι και πολέμιοι γνώριζαν με τη μορφή των ψιθύρων και των λίαν προσεκτικών διατυπωμένων παραπόνων.
Μπορεί κάποιος λοιπόν να διαφωνεί με πολλές πράξεις του νυν Πατριάρχη αλλά θα είναι τυφλός αν δεν διακρίνει σ’ αυτόν το δυναμισμό εκείνο που όταν συνδυάζεται και διακατέχεται με το ορθόδοξο φρόνημα φέρει αποτελέσματα αρεστά σε γη και ουρανό. Πολλοί άλλωστε σύγχρονοι γέροντες μεγάλες μορφές αγιότητας, όπως ο π. Ιάκωβος Τσαλίκης, ο π. Πορφύριος αλλά και ο π. Παϊσιος αυτόν ακριβώς το δυναμισμό διέκριναν στο πρόσωπο του Πατριάρχη και αυτό το στοιχείο τους έκανε παρά τις διαφωνίες τους να εκφράζονται θετικά και επαινετικά. Έβλεπαν ίσως μακροπρόθεσμα τις ωφέλειες αυτών των σήμερα παρεξηγήσιμων ενεργειών του. Διέκριναν τους άναστάσιμους καρπούς μίας αντιμετώπισης καθημερινής σταυρώσεως, όπως ο ίδιος ο Πατριάρχης την χαρακτήρισε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο αμερικανικό κανάλι CBS και δεν ανησυχούσαν... όπως εμείς.
Ευχή λοιπόν και ελπίδα κάθε ορθοδόξου χριστιανού είναι να δει το Πατριαρχείο λουσμένο στο φως το αναστάσιμο ώστε να ακτινοβολεί άνευ σκοπιμοτήτων και ιδιοτελειών την αλήθεια της τριαδικής και μόνης αληθινής ορθόδοξης πίστεως. Ευχή και ελπίδα είναι να δούμε την πατερική αγιότητα ως αγέρας της λευτεριάς να φυσά στη Βασιλεύουσα αλλά και σ’ όλη την οικουμένη.
 

Της Θεοπούλας Παναγιώτου

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη του καθώς εγκατέλειπε το χωριό του και ξενιτευόταν στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο ίδιος όμως, κουβαλούσε πάνω του ένα σημαντικό θησαυρό, τον οποίο τότε που όδευε τη δεύτερη δεκαετία της ζωής του, αγνοούσε. Και ο θησαυρός αυτός ήταν οι ευχές του αγίου γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη και οι ευλογίες του Οσίου Δαυίδ. Υπηρετούσε ως νεαρό παιδί τον πατέρα Ιάκωβο στο Ιερό Βήμα και διδάχθηκε από αυτόν να εμπιστεύεται τον Χριστό, την Παναγία μας και τους Αγίους μας.
Αυτή ακριβώς η διδαχή του σεβασμού προς την Εκκλησία τον συνοδεύει μέχρι σήμερα στη ζωή του. Αυτό το σεβασμό και την ταπείνωση που πήρε ως ευλογία από τον άγιο γέροντα Ιάκωβο επιχειρεί τώρα να περάσει στην πολυμελή οικογένειά του. Ο λόγος για τον Ισίδωρο Γαρυφαλλάκη, ο οποίος σήμερα μετά σχεδόν 40 χρόνια στις ΗΠΑ χαίρει εκτιμήσεως από τη σύνολο της ελληνικής ομογένειας. Και αυτό γιατί η όλη πορεία του είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.  

Του Διονύση Μακρή

Μπροστά στον οικονομικό σκόπελο που δημιούργησε το τεράστιο δημοσιονομικό χρέος και της ορατής πλέον αδυναμίας ανώδυνης επίλυσής του η παρούσα κυβέρνηση έτεινε χείρα βοηθείας προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, αποβλέποντας στην έμπρακτη συμπαράστασή της στην αναγκαία πλέον εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής. Η πολιτική εναγκίστρωσης στην γλυκιά εξουσία προϋποθέτει επιπλέον και τις ανάλογες ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες που θα στηρίξουν τις πολιτικές ιδιοτελείς κινήσεις, όπως λόγω χάριν αυτής της εξ ολοκλήρου ένταξης των μεταναστών δεύτερης γενιάς στην ελληνική κοινωνία και της χορήγησης δικαιώματος ψήφου... Και η εκκλησιαστική αρχή του τόπου φίλα προσκείμενη στην νέα κυβέρνηση, όπως εμπράκτως διαπιστώνεται αποτελεί το καλύτερο δυνατό σύμμαχο τουλάχιστον επί του παρόντος!
Το φιλάνθρωπο πρόσωπο της Εκκλησίας, άλλωστε, δύναται να κατασβήσει τις αδηφάγες φλόγες μιας πιθανής λαϊκής αναταραχής, η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποτελέσει το βασικό ανατροπέα των οιανδήποτε κυβερνητικών σχεδίων, προγραμμάτων και εξαγγελιών.
Η εύλογη λαϊκή αγανάκτηση που προκαλείται από την καθιέρωση εδώ και δεκαετίες ενός καθεστώτος «νόμιμης» κατάχρησης- κλοπής του ιδρώτα του βιοπαλαιστή, αλλά και από τη δημόσια ρουσφετολογική αντίληψη που λειτουργεί ως τροφός στην ανεξέλεγκτη σπατάλη και που ενδεχομένως θα ενισχυθεί από τη σειρά σκληρών φορολογικών μέτρων, ανησυχεί πάρα πολύ την κυβέρνηση...
 

Ο «Στύλος Ορθοδοξίας» και το ΑΚΤΕ εκτύπωσαν και έθεσαν σε κυκλοφορία τους βίους του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Κωνσταντίνου. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη προσεγμένη έκδοση που περιλαμβάνει αναλυτικά τη ζωή και την πορεία των δύο Αγίων, μέσα υπό το πρίσμα της εποχής που έζησαν. Επίσης για πρώτη φορά δημοσιεύεται και ο βίος σε ποίημα.
Τέλος στην ειδική αυτή έκδοση περιλαμβάνονται και οι παρακλήσεις των Αγίων αντίστοιχα έτσι ώστε το βιβλίο να αποκτά και λειτουργική αξία.
Μέσα στο πλαίσιο της ορθόδοξης κατήχησης και της λειτουργικής αναγέννησης βρίσκονται στο στάδιο της προετοιμασίας οι βίοι των Αγίων Δημητρίου του Μυροβλύτη, Νικολάου Επισκόπου Μύρων, Αγίας Παρασκευής και Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Το κόστος ανέρχεται σε 0,5 ευρώ ανά τεύχος, δηλαδή μόλις με 50 ευρώ τα 100 τεύχη. Χαρίστε στους φίλους σας και στους γνωστούς τους βίους των Αγίων μας, κάντε γνωστή τη βιοτή των ηρώων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.